کاکلی?

باغ نشسته‌ بودیم. باران تازه بند آمده‌بود. هوا بوی نم خاک می‌داد. زمان را غنیمت شمرده و از کاخ کوچکمان بیرون زدیم. بساط پذیرایی از من و همسرانم همیشه به پا بود. صبح ها قبل از همه بیدار می‌گشتم و آواز سر می‌دادم. مریدان با آواز من بیدار می‌شدند. زنان از صدای دلنشین من لذت می‌بردند. من هم از این استقبال سر ذوق می‌امدم. زندگی شیرین و غذای همیشه تشریفاتی هرروز مرا فربه‌تر میکرد. این میان فقط یک چیز آزارم می‌داد. هر چند مدت یک بار یکی از زنانم ناپدید میشد. باید دیوانه باشی کاخی با این پادشاه و این امکانات را رها کنی.

خورشید از پشت ابرها بیرون زد. مرید صدایمان کرد. برای صرف غذا. با همسرانم که بدون مانیکور و پدیکور و هفت قلم آرایش زیباییشان مسحورکننده بود به سمت مرید رفتیم. بحث غذا که به میان می‌آمد رفتارمان از اشراف‌زادگی دور می‌گشت. همگی حمله‌ور می‌شدیم. این‌بار برخلاف همیشه اندک غذایی جلویمان گذاشت. سرم را بالا بردم. با خشم به مرید نگاه کردم. در دستش چاقویی نظرم را جلب کرد. به چشانم زل زده بود. چند قدم عقب رفتم؛ اما او نزدیک‌تر شد. پوزخندی بر لبش جاخوش کرده‌بود. پا به فرار گذاشتم. اما این وزن اضافه به من امان نداد پیش‌تر بروم. مرید دو دستم را از پشت گرفت، هر دو پایم را زیر کفش محکمش له کرد. صدای شکستن ناخن های زیبایم را میشنیدم. به دهان خشک شده‌ام چند قطره‌ای اب ریخت، با صدای کریهش گفت عجب فسنجان خوشمزه‌ای شوی، زیر لب ذکری خواند و چاقو بر گردنم نهاد. حال فهمیدم زنانِ ناپدید شده‌ام کجا می‌رفتند. سال‌ها پادشاه او بوده و من مرید. آب و غذا و کاخ مجانی برای فربه شدن من که در اخر فسنجانی ناب شوم?زهی خیال باطل خروس کاکل کج نه می‌پزد و نه مزه دارد?
پ.ن: از زبان خروس همسایه که دیروز به دیار باقی شتافت