
?
هوا بس ناجوانمردانه سرد است... آی...
دَمَت گرم و سرت خوش باد، سلامم را تو پاسخگوی در بگشای
هوا بس ناجوانمردانه سرد است.
شجریان در گوشش میخواند، با چشمان خسته، دستهایی در جیب و پاهایی که از هم سبقت میگرفتند. سردی این روزهایش را هیچ شومینهای گرم نمیکرد. دنیایش سرد بود سرد...
?شجریان همچنان ادامه میداد، هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان، نفسها ابر، دلها خسته و غمگین...
به سرعت قدمهایش اضافه کرد. شبیه دویدن بود تا قدم زدن. اهنگ بعدی پلی شد. اینبار ابی صدایش را به رخ میکشید. قلب تو قلب پرنده، پوستت اما پوست شیر...
نفس نفس میزد. خسته شد. کلاهش را برداشت، شالگردن را باز کرد، پالتو را از تنش کند و در این سرما با یک لا لباس روی چمنِ خیسِ پارک دراز کشید. دستانش را پشتسرش درهم گره زد. کودکی در این هوای سرد با پدرش بازی میکرد. دختربچهای آنطرفتر داشت گریه میکرد. به پهلو شد و دستش را تکیهگاه سرش کرد. دختر و پسری دست در دست هم قدم میزدند.
برای لمس تن عشق کسی باید باشه باید، که سر خستگیاتو به روی سینه بگیره، برای دلواپسی هات واسه سادگیت بمیره...
زیرلب با ابی زمزمه کرد واسه سادگیت بمیره، واسه سادگیت بمیره...
هندزفری را از گوشش بیرون کشید. حالا متوجه صداها میشد، صدای خندهی آن دختروپسر، صدای همخوانی تاب تاب تاب بازی کودکان، صدای باد، صدای زندگی.
-عمو یه فرفره میگیری؟
دختربچهای فرفره بدست این را گفت. نگاهش کرد. نه شال و کلاهی داشت و نه پالتویی. فرفرهای برداشت.
-الان پولی ندارم
-دوسش داری؟
-خودم که نه ولی دخترم آره احتمالا
-یه دونه فرفره که منو به آرزوهام نمیرسونه
رفت و او از پشتسر نگاهش میکرد. سرد بود. باران داشت نمنم میبارید. به سمت دخترک رفت. کلاهش را روی موهای او گذاشت، شال گردن را دور گردنش پیچید، پالتوی بلند و گشادش را با کمربند محکم کرد .
-خیلی بهت میاد
-سرما میخوری عمو
-پوست من پوست شیره، سردم نمیشه
فرفرهها را رها کرد و به سمت سرسره دوید. بچه ها به سمت فرفرهها دویدند. دخترک میخندید. نمنم باران بند امد. خدا هم میخندید. فرفره را در هوا گرفت، تا خانه را دوید، سرد نبود، سرما رفته بود.