بال‌های شیشه مانندش را باز و بسته می‌کرد. آرام آرام نزدیکش شدم. انگار آب می‌خورد. دست جلو بردم برای لمس بال‌های زیبایش، پرواز کرد. به دنبالش دویدم. آنقدر دویدم که به نفس‌نفس افتادم. دور شد. گریه‌ام گرفت. این اولین سنجاقک رنگینی بود که دیده بودم.
شب با ناراحتی به خواب رفتم. صبح زود باز همان جای قبلی به انتظار آمدنش نشستم. هر چه منتظر ماندم نیامد. روز بعد هم رفتم و باز نیامد. چندین روز منتظرش بودم. خودم را سرزنش میکردم چرا از دستش دادم.
مدت‌ها گذشت. روزی با دوستم برای بازی به حیاط پشتی خانه رفتیم. پدرم درختی آنجا کاشته بود. پاییز داشت از راه می‌رسید و برگ‌های درخت آماده‌ی ریزش. شروع کردیم به تکان دادنش تا از افتادن برگ‌ها بر سرمان لذت ببریم. با حرکت شاخه‌ی درخت، ده ها سنجاقک از لابلای آن به پرواز درآمد. از همان‌هایی که من مدت‌ها منتظرش بودم و فکر میکردم در کل این دنیا فقط یکی بوده.
شادی هم مانند همان سنجاقک کودکی‌‌ست. تصور می‌کنیم از ما دور است. منتظر آمدنش می‌نشینیم، فکر می‌کنیم فقط یک راه برای بدست‌آوردنش وجود دارد، سخت‌ترین راه. دریغ از اینکه درست بیخ گوشمان جاخوش کرده کافیست دیده باز کنیم.
دانکن بناتن می‌گوید شما تنها یک بار زندگی می‌کنید، اگر از آن لذت نبرید، تقصیر شماست، تقصیر کس دیگری نیست.
بیایید شادبودن و شاد زندگی کردن را در کنار هم یاد بگیریم.
آلبرت شوارتز در این‌باره می‌گوید شادی تنها چیزی است که اگر تقسیم شود بیشتر می‌شود.
