افکار ما، تنها جای دنجی که متعلق به ماست. تنها خودمان به آن دسترسی داریم و هیچکس از محتویات آن باخبر نیست.
میتوانیم در افکارمان بارها به یک نفر ناسزا بگوییم، کسی را دوست بداریم، به کشوری سفر کنیم، در جنگل قدم بزنیم و حتی شب را در کویر زیر آسمان پر ستاره صبح کنیم.
همانطور که گفتم فکر متعلق به ماست؛ اما بنظر شما گاهی اوقات در مقابل افکارمان آدمهای ظالمی نمیشویم؟
امروز صبح که به پیادهروی رفتم. سعی کردم بیشتر از قبل به صداهای اطرافم گوش دهم. صدای ظریف گنجشکها جریان زندگی را یادآوری میکرد.
روی نیمکت نشستم. ضبط صدا را روشن کردم تا این صدای دلنشین ضبط شود.
وقتی به خانه رسیدم. صدای ضبط شده را گوش دادم. صدای وانتی توجهم را جلب کرد جوری که صدای گنجشک خیلی کم بود.
برای بار دوم صدا را گوش دادم. اینبار سعی کردم بیشتر به صدای گنجشک توجه کنم.
این شد که صدای وانت خیلی ضعیف به گوشم رسید، دقیقا عکس بار اول.
میشود افکار مثبت را صدای گنجشک و منفی را صدای وانت در نظر گرفت. وقتی دارم از صدای دلنشین گنجشک لذت میبرم، وانتی از ناکجاآباد میرسد و صدایش را به رخ میکشد.
آمدن وانت دست من نیست؛ اما این من هستم که تعیین میکنم آیا وانت میتواند لذت شنیدن صدای گنجشک را از من بگیرد؟ فقط کافیست وُلوم صدای وانت را در ذهنم زیاد کنم؛ آنوقت کل روز از شنیدن صدای گنجشک خود را محروم کردهام. ظلم نیست خود را از چنین نعمتی محروم کردن؟
باری شاید وجود صدای وانت است که لذت شنیدن صدای گنجشک را چندبرابر میکند؛ اما فراموش نکنیم که صدای گنجشک شنیدنیتر است.