تو چشماش خیره بودم و بین جمعیت عقب و جلو میرفتیم. دور می شدیم و نزدیک می شدیم کسی رو نمیدیدم جز اون. استاد که اتمام تمرین رو اعلام کرد انگار پرت شدم از آسمون . لباسهام رو آروم عوض کردم و از پلاتو بیرون رفتم. توی خیالم دنبالم میومد ،دستم رو می گرفت و بهم میگفت که اونم از من خوشش می آد. توی واقعیت من تنها بودم. من بهش نگاه کرده بودم و اون خندیده بود . روزهای بعدش تو دانشگاه دنبالش می گشتم. سرکلاس ها چشم میگردوندم تا شاید بتونم ببینمش. موقع ناهار چیزی از حرف بچه ها سر در نمی آوردم چون چند دقیقه پیش دیده بودم اش که از گوشه ی حیاط رد شده بود. من حتی تو مترو، تو کوچمون ، تو تک تک تاکسی هایی که سوار میشدم ، من همه جا میدیدمش. ترم بعد از دانشگاه رفت نمیدونم چی شد راستش. فارق التحصیل شد یا مرخصی گرفت. شاید اصلا دانشجوی اون دانشگاه نبود. من دیگه ندیدمش ولی هنوز وقتی چشمهام رو می بندم چشمهای خندونش رو میبینم.