
به رسم عادت چند تابستان اخیر، برق درست در گرمترین ساعات روز رفته است. درب تراس را چهارتاق باز گذاشتهام تا شاید برای چند ثانیهای هوا جریان پیدا کند. گرمازدگی توانم را گرفته است. موهای نمدارم را روی شانههایم ریختهام تا در هوای آزاد خشک شود و خنکای رطوبتش به بدنم سرایت کند. دراز کشیدهام و به لیست کارهای دیروزم نگاه میکنم که یکی دوتای آنها تیک نخورده باقی مانده است. تقریبا هر روز همین اتفاق تکرار میشود. امروز کارهای عقب افتاده دیروز را تیک میزنم و چند کار امروز را به فردا موکول میکنم. میدوم و به این در و آن در میزنم و باز از شتاب زمان جا میمانم.
به سنم و به برنامههایم فکر میکنم. کلی اهداف تیک خورده دارم و هنوز بسیار راه نرفته در پیش. خودکار و کاغذ را از کنار دستم برمیدارم تا همینطور که دمر دراز کشیدهام نیمچه یادداشتی برای ویرگول بنویسم. کلمات زیبا از ذهنم فرار کرده است. هر چه به ذهنم میآید جدی، خشک، زمخت و بیرنگ هستند. برمیگردم تا پستهای قبلی را مرور کنم و آن حس و حال قدیمم را فراخوانم. این تفاوت فاحش غمگینم میکند.
دلم برای آن دخترک سر به هوا تنگ میشود که آخرشب ذوق ادبیاش گل میکرد و دست به قلم میشد. آنکه برای بسیاری از چیزها مکث میکرد و در فکر فرو میرفت. خیال میبافت و ذوق داشت. چشمهی احساساتش جاری بود و نهر کلماتش جاریتر. آسمان برایش آبیتر بود، موسیقی دلانگیزتر، عالم خیال هوس انگیزتر، و نوشتن حیاتیتر. رویایی در سر میپروراند و جهان را سادهتر میدید. او با من خسته و فرسودهی امروز یک جهان فاصله دارد.
نه که خود مسئولیتپذیر و فعال الانم را دوست نداشته باشم؛ نه! نه که از کارهای جدی که حالا انجام میدهم و نتیجه میگیرم ناراضی باشم؛ نه که بر دستاوردهایم ناشکر باشم؛ نه! اما میخواهم بگویم گاهی برای آنکه چیزی به دست آوریم، چیزهای زیادی را باید قربانی کنیم. حالا دیگر وقتی به مدت طولانی قلم در دست میگیرم، عصبی از دست راستم شروع به تیر کشیدن میکند. چشمانم روزی دوبار نیاز به قطره اشک مصنوعی دارند. فرصت کمتری برای آماده کردن یک ویدئو جذاب با کپشن ادبی برای اینستاگرام دارم. اغلب سرسری آشپزی میکنم و دیگر از غذاهایم عکس نمیگیرم. با کمردرد خانه را تمیز میکنم و با خستگی زیاد به خواب میروم؛ بی آنکه رویایی بافته باشم!