
تا به حال به این فکر کردهاید که چقدر زندگی را به حالت تعلیق درآوردهایم؟ من به تازگی خیلی فکر میکنم به اینکه چقدر کار را در زندگی عقب انداختهام به امید اینکه: بگذار فلان کارم تمام شود بروم سراغ آن یکی. درحالی که هیچ دلیلی برای انجام ندادن آن کار نبود.
نه! اشتباه فکر نکنید فقط منظورم کارهای بزرگ نیست. از همین کارهای کوچک میگویم. بگذار کمی دیگر تلگرامم را چک کنم بعد اتاق را جارو میکشم؛ بگذار این کتاب را تمام کنم بعد بروم سراغ نوشتن؛ بگذار برویم خانهی جدید بعد فکری به حال این وسایل اضافه میکنم. این عادت متوقف کردن کار و زندگی از کجا آمده؟! با خودم فکر میکنم شاید ما تربیت یافتهی همین سیستم هستیم. وقتی از ابتدا در گوشمان میخوانند بگذار اول درست تمام شود بعد گواهینامهات را میگیری؛ بگذار تابستان بشود بعد برو سراغ باشگاه و ورزش؛ بگذار خانه و ماشین بخری بعد دنبال تفریح باش!
نه! تمام چیزهایی که میخواهم بگویم اعتراض به از دست دادن فرصتهای زیاد و زندگی نکردن به اندازه سنم نیست. چیزی که میخواهم بگویم این است که من همین متن را هم به هزار اجبار و قل و زنجیر کردن دستانم به کاغذ و قلم نوشتم. نه که نخواهم، آرام و قرار نداشتم برای انجام کاری. همین کتاب صد صفحهای که کنار دستم است را با هزار امروز و فردا کردن آوردهام و پیش چشمم گذاشتهام. کارخاصی هم انجام نمیدهم، فقط میخواهم این اسبابکشی طلسم شده تمام شود، مستقر که شدم، ذهنم که آرام گرفت بروم سراغ این کارها.
اصلا نمیدانم این ذهن لامذهب چرا باید اینقدر نازک نارنجی بار بیاید که از چینی نازک تنهایی سهراب هم نازکتر باشد و با یک تقه کوچک ترک بردارد؟ چرا باید برای کنار هم نشاندن همین چند کلمه التماسش کنم که ارواح طیبه عزیزانت نپر و جایی نرو، دو دقیقه بنشین بگذار ببینم چه میگویم؟
همهی اینها را نوشتم که بگویم شما مثل من نباشید. زندگی را عقب نیندازید که بگذار فلان کار انجام شود تا بروم سراغ دیگری. اصلا شاید برای همین امروز پای ویرگول نشستم تا طلسم ذهنم بشکند و دست از این لوسبازیهایش بردارد. همین حالا باید بنویسم، همین حالا باید کاری که میخواهم را شروع کنم. شاید هیچ بعدی وجود نداشته باشد!