
«نوکِ زبان ِتو
امیدِ آمدنِ لغتیست
لغتی که نمیآید.»
- یدالله رویایی.
بعد از مدتها به زور و اجبار دستم را به قلم گره زدم! این برای کسی که نوشتن درمان همه دردهایش است شکست سنگینی است. روزی برسد که منِ عاشق نوشتن، به اجبار پای کاغذ بنشینم! میدانم این فاصله نشانهی بیعلاقگی نیست؛ من فقط کمی خودم را فراموش کردهام.
امروز به اجبار پای کاغذ و قلم نشستم چون میدانم همین که چشمهی کلمات خشکیدهام جاری شود، بخش عظیمی از گره های روحی و ذهنیام گشوده میشود. به پیشنهاد خانواده میتوانستم همراهشان دوری در خیابانها بزنم اما ماندن و خلوت کردن را ترجیح دادم مدتها بود اینگونه برای خود وقت نگذاشته بودم.
بعد از تعطیلات نوروز، دو هفتهی کذایی کرونا را گذراندم که با نیمچه بدن درد و ضعفی خفیف، به دلیل اوضاع و احوال بهترم از مادر و پدرم که حال و روز خوبی نداشتند پرستاری کردم. از خواهر یک سالهام نگهداری کردم و یک خانه را با تمام به هم ریختگیهای بعد از بازگشت از سفر چرخاندم. بابت آن دو هفته به خودم افتخار میکنم.
گرچه از درس و دانشگاه در آن دو هفته غافل شدم، گرچه از خودم و پرستاری کردن از خودم هم غافل شدم، به اندازهای قوی بودم که هیچگاه تصورش را نمیکردم. بعد از آن دو هفته، عادت غفلت از خود در سرم ماند و اینجا همان نقطهای بود که کمکم میان بهار، خزان شدم.
امروز به خودم فرصت دادم که خلوت کنم، برای خودم باشم، به خودم برسم، به عشق چندین و چند ساله ام - نوشتن - برسم؛ تا خیلی زود بشوم همان زهرای سرحال و پر انرژی و امیدوار. امروز لازم بود به خودم یادآوری کنم که:
زهرا جان!
دختر دلسوز و پرتلاش، هرچقدر هم اطرافیانت را دوست داشته باشی تا زمانی که خودت را دوست نداشته باشی بهرهای از زندگیات نمیبری. بیدار شو، بلند شو و برو جلوی آینه، دستی به موهایت بکش، هر طور که دوست داری ببافشان، به خودت برس، به زندگیات، به اهدافت، به رویاهایت که چند وقتی است فراموششان کردی. تا زمانی که از خودت مراقبت نکنی نمیتوانی مراقب عزیزانت باشی. ممنون که قوی بودی، حالا وقت قویتر شدن است!
پینوشت: این را به تو هم میگویم، به تویی که خودت را فراموش کردهای. زندگی از جایی شروع می شود که خودت را ببینی. تا زمانی که وجود خودت را نادیده بگیری به وجود دیگری نیز هیچ چیز نمیبخشی، نه مهری، نه عشقی، نه مراقبت و نه آرامش!