
تو ماه آوریل، من یه پادکست جدید راه انداختم. اپیزودها حدودا ۳۰ دقیقه طول میکشید، مشخصه پادکستها هم این بود که من با ورزشکارا و دانشمندای مختلف مصاحبه میکردم و داستانهایی درمورد حیوانات و طبیعت میگفتم. به عبارت دیگه، این کار یه طوریه که از صدای من خیلی استفاده میشه. چنین چیزی یعنی بعضی عادتها رو باید جدی گرفت.
مثل خیلی از مردم، من از «مواجهه با صدا» رنج میبرم. «مواجهه با صدا»، اصطلاحیه برای مردمی که از شنیدن صدای ضبط شده خودشون متنفرن. حتی اگه شما پادکستی نداشته باشید، احتمالا چنین احساسی رو وقتی داشتید که صدای ضبط شدهاتون رو در پیام صوتی و تیک تاک شنیدید. یهو با خودتو فکر میکنید: این واقعا صدای منه؟
خبر بد اینه که: بله این صدای شماست. یا حداقل این نزدیکترین صدا به همون چیزیه که شما وقتی حرف میزنید، تو مغز خودتون میشنوید.
وقتی ما حرف میزنیم، صدامون رو از طریق هوا میشنویم. ولی جمجمههای ما هم مثل یه جور سیستم صوتی فراگیر عمل میکنند. صدای ما از بین استخوانهای انبوهی میلرزه و باعث میشه طنین و فرکانسش جوری کم بشه که دیگران نشنون. ضمن اینکه ورژن ضبط شده صدای ما بلندتر و ظریفتره، جوری که ما دوسش نداریم.
سال ۲۰۱۸، روزنامه گاردین، مصاحبهای با یه روانشناس تو دانشگاه اسکس انجام میده که گفته:
«صدای ما نقش مهمی در شکل گیری هویت ما داره و من حدس می زنم هیچ کس دوست نداره که بفهمه، شما در واقع اون چیزی نیستید که فکر می کنید.»
اما این همه چیز درمورد انتقال صدا نیست. تقریبا یه عنصر روانشناسی قطعی دیگه هم درمورد «مواجهه با صدا» وجود داره. یک مطالعه ای که سال ۲۰۱۳ بین محققان یکی از کالجها انجام شده، از مردم میخوان که به چندتا صدای ضبط شده، امتیاز بدن؛ بدون اینکه بدونن صدای خودشون با همونا ادغام شده. پاسخ دهندگان نه تنها به صدای خودشون بالاتر از صداهای دیگه رای دادن، بلکه رتبه صدای خودشون رو هم بالاتر از صداهای دیگه دونستن. به طور خلاصه، ممکنه اونقدرا هم که فکر میکنیم، از صدای خودمون متنفر نباشیم.
اگه هنوز بابت شنیدن صدای خودتون هیجان زده نمیشید، خبر خوبی وجود داره: شما میتونید یه تغییری ایجاد کنید تا صدایی که از خودتون میشنوید، شبیه همونی باشه که مردم از شما میشنون.
برای اینکه تن کامل صداتون رو به دست بیارید، تمرینات تنفس شکمی یا دیافراگم رو انجام بدید. وقتی متوجه حس درگیری دیافراگم شدید، میتونید صدای خودتون رو از عمق قفسه سینه بیرون بدید، که به غنیتر شدن صدا کمک میکنه. حالت بدن هم هنگام انجام این کار مهمه. اگه بازوهاتون محکم جمع شده یا چانه به سمت سینه افتاده، ممکنه صدای شما هم کوچک و محکم به نظر برسه، پس یه کم شلتر بایستید. در نهایت، برای کمک به افزایش طنین صداتون، سعی کنید به این مساله تمرکز کنید که موقع حرف زدن کدوم قسمت از دهنتون میلرزه. اگر لب های خودتون رو برای صداهای sh و th محکم می کنید و دهان خودتون رو، روی o و u محکم گرد میکنید؛ پس در حال استفاده از طنین جلویی هستید. تمرین کنید که حرکات لبتون ظریفتر باشه و لرزشها رو به سمت پشت دهنتون حرکت بدید. به این میگن طنین عقبی و کمک میکنه که تنی رو که از جمجمه میشنوید با فرکانس پایینتری، قرض بدید.
به هر صورت، راههای زیادی وجود داره که به جای تنفر از صداتون، اون رو دوست داشته باشید؛ این صدای شماست، منحصر به فرده، راهیه که خودتون رو قابل فهم میکنید، افکارتون رو برای جهان بیرون میریزید. چه چیز این صدا دوست داشتنی نیست؟