ویرگول
ورودثبت نام
°یک عدد زهرا •
°یک عدد زهرا •دانشجوی انیمیشن علاقه مند به نوشتن :) اینستاگرام وتلگرام @zahra_ghasemyzadeh
°یک عدد زهرا •
°یک عدد زهرا •
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

من بعد از او!

خنده ای که راه برگشت را پیدا نکرد:)
خنده ای که راه برگشت را پیدا نکرد:)


با تعجب به موهای سبز رنگ دیوار خانه ی قدیمی مان نگاه می کردم.بوی نم آجرهای قدیمی در دماغم پیچید و تازه متوجه دیوار نم برداشته با گچک های سفید رویش شدم!

-آقا معلومه خیلی وقته نیومدی.از تعجب دهنت عینهو گاراژ باز مونده! حالا پول مارو بده بریم رد کارمون.

-بفرمایید اینم کرایتون.خداحافظ.

از مغزم دود بلند می شد،لباس هایم نوچ وبه بدنم چسبیده بود.

-یعنی هیچکس نبوده که بهت برسه؟

به خانه های اطراف نگریستم.آن هاهم قدیمی بودند و بهتر بود بگویم گویا این کوچه تنها کوچه قدیمی سازی بود که بساز بفروش ها نتوانسته بودند زمین هایش را از چنگ صاحبانشان در بیاورند.به نرده های خانه نگاه کردم که آفتاب تا شبکیه ام را سوزاند و نابود کرد.چشمانم را بستم و کمی بعد آن ها را ریز کردم و به نرده ها زل زدم.آن ها هم زنگ زده بودند.

بالاخره توانستم به سمت در خانه قدم بردارم.رنگش از خاکستری به سفید رسیده بود.کلید را در قفل انداختم و چرخاندم.در با صدای غیژ مانندی باز شد و رعشه برتنم افتاد.درست مثل زمانی که یکی از هم کلاسی هایم بر تخته سیاه ناخن می کشید و تنم می لرزید . از یاد آوری آن صدا دندان هایم را روی هم چفت کردم و سرم را تکان دادم.

به حیاط نگریستم.با لبخند به آن دو کودک خردسالی که دور باغچه به دنبال هم می دویدند زل زدم.لبخندم کش آمد وقتی سارا با سر در گل و کودهای کنار باغچه فرورفت.پس از مدت ها دلم را گرفته بودم و قهقه می زدم.

-زهرمار.خاله دانیال داره بم می خنده.خندت خشک شه الهی.

غم در چشمانم نشست.خنده بر لبانم خشک شده بود.خیلی وقت بود که خشک شده بود!قدم از قدم برداشتم.دیگر لبخندی رو لبم نبود.قدم هایم سست شده بودند.صدای کشیده شدن پاهای ناتوانم روی زمین مرا آزار می داد اما مگر طور دیگری می توانستم قدم بردارم؟

به ایوان نگاه کردم.گلدان هایش خشک و بی روح شده بودند.گویی از روی آن ها هم لبخند خداحافظی کرده بود.

-مامان.مامان تروخدا.مامان چت شده؟

پسر بچه ای کوچک در ایوان با بهت داد می زد و از این و آن کمک می خواست.از پله های حیاط بالا رفتم.روی ایوان جسم بی جان مادر را دیدم.قطره اشکی که در چشمانم زندانی کرده بودم را رها کردم.بعد از بیست سال رهایش کردم،پس از بیست سال بی مادری تازه به زانو درآمده بودم!زار زدم.هنوز خیالش بود.موهای یک دست خرمایی اش را نوازش کردم.بویش کردم.مثل همیشه بوی گل شب بو می داد اما حیف حیف که چشمان مشکی دلربایش بسته بودند برای همیشه بسته شده بودند.خواستم خیالش را در آغوش بگیرم که رفت!

با شنیدن صدای غیژ در و صدای پای بعد از آن خودم را جمع و جور کردم.

_آقا دانیال؟

-بله.

از تعجب چشمانم از کاسه بیرون افتاد. باورم نمی شد این همان دختری باشد که وسط کودها افتاد.با بغض حرفی که در سینه ام سالیان سال پنهان کرده بودم را به زبان آوردم.

-یادته گفتی الهی خندت خشک بشه.خندم خیلی وقته خشک شده.

مادرمتننویسندگیکتاب
۳
۰
°یک عدد زهرا •
°یک عدد زهرا •
دانشجوی انیمیشن علاقه مند به نوشتن :) اینستاگرام وتلگرام @zahra_ghasemyzadeh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید