خواستم دردم را به کسی بگویم،
دیدم چرا آن ها را ناراحت کنم؟! ناراحت کردن آن ها باز غمی به جانم می اندازد پس ساکت ماندم!
خواستم دردم را به طبیعتی،شیءای ،چیزی بگویم؛
به سمت گل و گیاهان رفتم اما تا آمدم لب بگشایم با خود فکر کردم حیف است گل! گل و گیاهان می خشکند و پژمرده می شوند...بیخیال!
خواستم به آب بگویم گفتم حیف است زلالی اش از بین برود،مطمئن بودم از شنیدن حرف هایم یا کدر می شود یا اوهم می خشکد!
آخر به این نتیجه رسیدم طبیعت خدا حیف است...بیخیالش!
خواستم به خدا بگویم دیدم او هم سرش شلوغ است؛اداره کردن این همه چیز و کلی کار دیگر...
از لحاظی دیگر خب ممکن بود ناراحت شود و او هم دیگر مرا دوست نداشته باشد.
آخر بیخیال همه ی دنیا لبخندی بر لب نشاندم و گذاشتم قلبم سیاه بپوشد!
حال یکی می زند و دوتا می ایستد اما مشکلی نیست؛
کسی ناراحت نشود قلب و چشان من بارید مهم نیست!
#زهرا_قاسمی_زاده
