
بوی سوختگی که می پیچد تازه متوجه می شوی که چه کرده ای.لباسی که قرار بود اتو شود الان نابود شده و با بهت نگاهش می کنی!
جدا از آنکه قیمتش زیاد بود،دوستش هم داشتی،بوی سوختن دیگری هم می آید.برنجی که روی گازت بود به مشتی کاه سوخته تبدیل شده! دلیل حواس پرتی های مداومت چیست؟جلوی آینه می روی.موهای سفید شده ات را مرتب می کنی.با وسواس زیادی طوری جمعشان می کنی که روی صورتت نریزد.هیچوقت خوشت می آمد.کمی در خانه راه می روی و علائم سوختگی را از بین می بری.نمی خواهی کسی بفهمد در سن شصت و پنج سالگی غذا و لباس سوزانده ای.تلفن را بر می داری شماره می گیری..
سه...شش...دو...
میخواهی بگویی دو پرس چلوفسنجان که یادت می آید تنهایی.پس می گویی:
-دو پرس چلوفسنجون.اشتراکمم دویست و بیست و چهاره...
لباس را که آن گوشه افتاده بر می داری نگاهش می کنی...کاملا سوخته و سوراخ شده.در فکر فرو می روی.
-من دوستش داشتم.اونو نمی دونم.قسمت نشد.
-رفیق الان خب که چی؟تا تهش میخوای تنها باشی؟
-نمی دونم.شاید.
-شاید؟اون نمی خواستت.
-آره می دونم در هر صورت قسمتم نبود.بسه خسته شدم.خداحافظ.
یادت می آید چگونه تلفن را به روی دوستت قطع کردی.چگونه تمام زندگی ات را عوض کردی تا کسی نداند که گذشته ات چیست تا این جمله ی مضحک"قسمت نبود را"بهت نگویند.می دانم خوب به یاد داری.می دانم که هرگاه این جمله را گفتند چه حسرتی در دلت تازه شد و گاها گفتی "حالا که نشده میگن قسمته،اگه شده بود می گفتن شانسه،انگار الکی بهمون قدرت انتخاب و اختیار دادن".
به لباس نگاه می کنی.او برایت خریده بود.درست قبل از اینکه بشوید ما.لباس را به تو داد و بعد خبر رفتنش را برایت آوردند.رفتنش تا به ابد را.بویش می کنی هنوز هم بوی عطر مردانه اش را می دهد.به هرکه می گفتی لباس بوی او را دارد ریشخندی تحویلت می داد و می رفت.شاید هم حق داشتند.تو فقط بو را حس می کردی.خودت هم گیج می شدی.لباس را محکم به آغوشت می فشاری.هیچ از درد دلتنگی ات کم نمی شود.باید کم می شد ولی نمی شود.برای رفع دلتنگی ات علاوه بر بوی او به آغوشش احتیاج داری.چیزی که چهل و پنج سال قبل از دست دادی.با خودت فکر کردی شاید بعد از ناهار برایش گل بخری و ببری.همان گلی که دوست دارد.گل نرگس زرد!با خودت فکر می کنی اگر بود چه می گفت؟ شاید می گفت" خانم هم لباسو سوزوندی هم غذا رو، قلب مارو هم که چندساله آتیش کشوندی که اینطوری برات جلز ولز می کنه" و تو ریز ریز می خندیدی و بعد در آغوشش تو را حل می کرد.
جلوی آینه می ایستی مثل همان روزی که لباس را به تو داد.لباس را جلوی خودت می گیری.چانه اش را روی شانه ات حس می کنی و صورتش را در آینه می بینی مخصوصا چشم هایش را.چشم هایش برق می زنند.لبخندت شکل می گیرد و لبخند او پررنگ می شود.به حال بازمی گردی.جای خالی چانه اش،صورتش،چشم هایش بیش از حد به چشم می آید.بغض گلویت را می گیرد.به جای سوخته لباس نگاه می کنی.دقیقا روی قلبت است.لبخند می زنی و قطره ای اشک از چشمت می ریزد.
-جات بدجور رو قلبم مونده.درست مثل این لباسه.نگاش کن.خیلی زود رفتی نامرد.امروز میخواستم این لباسه رو بپوشم بیام پیشت.اینقدر توی اون سرما بمونم تا منم بیام پیشت ولی انگار تو دلت برام تنگ نشده.حواسمو به خودت پرت کردی تا لباسم بسوزه.
قدرت نداری جلوی اشک هایت را بگیری.صدای زنگ می آید.با پشت دست سعی می کنی صورتت را پاک کنی.می خواهی هرچه سریع تر غذا را بگیری.کیفت را بر می داری و به سمت در حرکت می کنی.در اواسط راه یادت می آید لباس همچنان دستت است.بیخیالش می شوی و سعی می کنی با دمپایی های رو فرشی ات سریع تر راه بروی.در همین حین لباس دوست داشتنی ات به پایت می پیچد و تو زمین می خوری.صدای پیک موتوری را می شنوی "خانم ...خانم"
#زهرا_قاسمی_زاده