دیـگر توان تـحمل کردن آجر های تـیمارستان را نداشتـم. چقـدر پر هیاهـو بود...
اتـاقِ تاریـک ، صدای جـیغِ گوشـخراش و آجر هایـی کـه دیگر صبرشان به اتمام رسیده بود :)
شـاید از شدت تمام نالـه هایم مانند بغـضی میخواستند فرو بریزند...
انـگاری مثل همه ی آدم های دور و بـرم آن ها هم از مـن دوری میکـردند...
حـوصله خودم را هم نداشـتم
کـاش میرفتـم پیـش خـدا....
مـن تـکه های بـدنم را نمیخـواهم! آن هـا هم مـرا نمیخـواهند...چـقدر خـالصانـه-!