
برای من قرنطینه از نُه روزِ پیش شروع شد و الان در بامداد دهمین روز مینویسم. با وجود اینکه پیش از این هم اغلبِ کارهایم را در خانه انجام میدادم، از وقتی برچسبِ قرنطینه به آن خورد، جهانِ من متفاوت شد، بهطورکامل نسبتم را با کاری که ماهها بود درگیرِ آن بودم از دست دادم، کاری که شوقِ انجامدادناش و ضرورتی که در قبالِ پیشبردنِ آن احساس میکردم سبب گشت نوشتنِ پیشنویسِ مقالهام که داشت خوب پیش میرفت را رها کنم. این کار مربوط است به برندسازی برای قهوۀ درست و من تصمیم گرفتم که نقشۀ بازاریابیِ این کار را طرحریزی کنم و مسئولیتِ بازاریابیِ آنلاین آن را هم به عهده بگیرم. سه ماه اخیر درگیرودارِ همین کار بودم و یادم میآید قبل از آغازِ قرنطینه یک طوفانِ فکری راه انداختم برای خودم تا تمامِ ایدههایی که در ذهنم ورجهورجه میکردند را در قابِ مشکیِ میزِ روبرویم جای دهم. هدفم این بود که برای یکبهیکشان پروژهای تعریف کنم، کارها و زمانِ انجامِ هر یک را مشخص کنم تا در نهایت نقشۀ راهِ سال جدید برایم روشن شود.

اما وقتی خانهنشینی از یک گزینۀ ممکن تبدیل به جبرِ حیاتی شد، کمکم آن مستطیلهای کوچکِ سفید از وسطِ چرمِ سیاهِ میز رفتند کنجِ جعبۀ چرمیِ کنارِ میزم و جایشان را به دفترِ طراحی و بساط آبرنگ و کتابهای برنه براون و هایدگر دادند. احساسم به میزی که پشت آن مینشینم دیگر میزِ کار نبود، جایی شده بود برای انجامِ کارهای دلپذیری که همیشه به بهانۀ اینکه کارهای مهمتری برای انجامدادن هست ته لیست قرار میگرفتند: کارهای تفننی. امروز کار به جایی رسید که صندلی گذاشتم زیر لوستر و پنجشش رشته از این کریستالهای تراشخوردهاش را کندم و با آنها آویزی درست کردم که وقتی نسیم میوزد و آفتاب به آن میتابد اتاق پر میشود از نقاطِ نورانیِ رنگبهرنگ.

راستش را بخواهید از عصر دیگر سگی بودم که پاچه میگرفت و الان دارم به این فکر میکنم که آدم اگر نداند با عدمِقطعیت چطور مواجه شود، بالاخره بعد از یک مدت سگ میشود. من نمیدانم تا چند وقتِ دیگر این وضعیتِ قرنطینه باقی است. نمیدانم همۀ آن برنامههایی که برای کار داشتیم تا کی متوقف است، و خیلی نمیدانمهای دیگر. ولی این را میدانم که هر وقت به این عدمِقطعیت مجال میدهم که گیجام کند، دادستانِ درونام میآید سراغم و دادوبیداد میکند که بالاخره تو شغلات چیست؟ منبعِ درآمدت کو؟ تصمیمات دربارۀ مهاجرت چه شد؟ روانشناسی یا کار؟ برندینگ یا فلسفه؟ نقاشی یا ترجمه؟ تمرکز نداری! بیست سال دیگر هم خواهد گذشت و تو همینطور دورِ خودت میچرخی و آخر هم هیچ نخواهی شد! تو یک آدمِ منفعلِ گیجِ مصرفگرا هستی! یک آدمِ معمولیِ خودشیفتۀ پرمدعای فاقدِ دستاورد!
و من به این فکر میکنم که دو راه دارم: یا جوابی آماده کنم که با آن بتوانم برای مدتی دادستان را ساکت کنم؛ یا اینکه خیلی جدی به این فکر کنم که در نسبتِ با عدمقطعیت چه رویهای را باید پیش بگیرم، یعنی آیا اصلاً اتهاماتی که دادستان به من میزند موجه است؟ آیا پرسشهایی که میپرسد درست است؟ یا پرسشهایش برآمده از همان تعصباتی است که در من ریشه دوانده؟ احساسِ من این است که این دادستان اکثراوقات مرا خیلی کجومعوجتر از آنچه بهواقع هستم نشان میدهد. یا از جهتی به من نگاه میکند و قضاوتم میکند که الزاماً موجه نیست. شاید من بخواهم یک آدمِ معمولی باشم که یاد گرفته به لذتهای کوچکِ زندگی بها بدهد.
درست است که من امروز کارِ شاقی نکردم، جیبم هم جرینگجرینگ نمیکند، اما در عوض با ترکیبِ کرهبادامزمینی، عسل، کره، جودوسر، کرنبری، مَویز و تخمگلآفتاب یک کوکیِ خوشمزه درست کردم، با کمک روح چیدمانِ اتاق را عوض کردیم. مشکلِ اصلیِ من این است که هنوز بخشی از وجودم مقاومت میکند در برابرِ اینکه این قِسم فعالیتها را هم «کار» بداند، برای او کار تعریفِ مشخصی دارد که اینها ذیلِ آن قرار نمیگیرد. اینها صرفاً وقتگذرانی است، یا صریحتر بگویم نوعی وقتتلفکردن. و اتفاقی که در نهایت برای من میافتد این است که هم آن کارها که کوچکاند ولی جرینگجرینگ ندارند را انجام میدهم، هم زیر بارِ ملامتِ دادستان لهولَوَرده میشوم. در نوشتۀ بعدی میخواهم بروم سراغ برنه براون و ببینم دربارۀ چنین وضعیتی چه حرفی دارد برای گفتن!