سه سال پیش بود که شروع شد. والله اگر من میدانستم! قبلش داشتم تنهایی روی این صفحۀ سیاه و سفید، تاتیتاتی میکردم. ناگهان اولین ضربه را با زدن سربازم شروع کرد. نفهمیدم؛ فکر کردم برنامهریزیهایم اشتباه بوده. ضربه بعدی را چنان هولناک وارد کرد، که به تمامی متوجهاش شدم. وزیرم را ناکار کرد و بهم فهماند، این یک بازی است و هر حرکتی، جوابی دارد. حالا با اسب و قلعه و سربازها، برای شاهمان مقاومت میکردیم. برنامهریزی و انتخابمان با مشورت بود. ولی با ضربۀ حریف، کیش میشدیم. حریف بدبدنم، یکی یکی مهرههایم را سوزاند. برنامههایم را هوا کرد. در این جبر فرسوده شدم. حالا شاهم، مثل گنجشک ترسیدۀ توی باران مانده، قلبش تند و تند میزند. وزیر حریف، چند خانه جلوتر، با چشمهای قرمز انتقامجو، به چشمهایم زل زده. نوبت من است. دوباره دارم برنامه میریزم ولی میدانم، این حرکت هم دوامی ندارد. زمان دیگر کرانهای ندارد. در این بازی، کرانۀ زمان، حرکت حریف است. کرانۀ زمان، هر لحظه است. باید به این زندگی عادت کنم و هر لحظه منتظر فرو رفتن تیزی در شاهنشین قلب رنجیدهام باشم. منتظر لحظهای که شاهم، کیش و مات شود.