اینجا در خانۀ ما، زندگی برای «من» از دوازده شب آغاز میشود. شاید هم دو ساعتی به درازای چرت بعدازظهر بچهها. گاهی با بچهها میخوابم و زندگی در همان لحظهای که شروع نشده، تمام میشود. پف! مثل یک حباب که قبل از آنکه درست شود، میترکد.