نفس را در گوشم زمزمه می کردی که ناگهان عطرت جهانم شد ... در بی تابی تابم بودی و تو ... و تو همه ی من بودی ...
و رویای لبخندت را به یاد دارم رویایی که خیال بیدار شدن از آن را نداشتم .... چه تلخ است نداشتن رویای تو "مــــــــــادر " بیدارم کن ..بیدارم کن از کابوس نبودت ...بی نبضت دنیایم تصویری مبهم از سیاه و سفیدی شد .. نمی کوبید ... نمی خندید.... نمی رقصید .
آوایتـــــ را عطرتـــــ را .... "تو" را فقط برای لحضه ای بیشتر ... خنده ای بیشتر ...
شاملو می خواندم و می گفتم " آیینه ای در برابر آیینه ات می گذارم تا ابدیتی از تو بسازم " ولی او هم نمی دانست هر آیینه شکستنی است و من طفلی بودم که باورش کردم.
دلتنگم دلتنگ تر از گلدانـ خالی گوشه ی خانه ...و خوب میدانم " حوض نقاشی من بی ماهیست .