شده تا حالا تو ذهنتون یه عالمه متن و نوشته باشه ولی نوبت به نوشتن که میرسه ذهن خالیه خالیه؟ من الان دقیقا همین حس رو دارم. منتظر بودم وارد اکانت ویرگولم بشم یه عالمه نوشته اومد تو ذهنم الان که میخواستم بنویسم کلید کردم رو صفحه ی خالی از نوشته. حتی جمله بندی هم از یادم رفت. اخرین نوشته و البته اولین نوشته ای که تو اینجا نوشتم برای چندین ماه پیش هست. اون روز تصمیم گرفته بودم هر روز یه نوشته اینجا بنویسم ولی تو همون یکی تموم شد نوشته هام.
شده تا حالا راجع به همه چی نظر داشته باشی ولی زبون نچرخه که حرف بزنی؟ این منم که این همه میل به کم حرفی و کم فعالیتی تو صفحات مجازی دارم یا کسایی مثل من هم هستن؟
بیشتر وقتا از سکوت خودم خیلی تعجب میکنم چطور می تونم بعضی از حرف هارو بشنوم و سکوت کنم؟ چطور میتونم تو موقعیت های مهم اینقدر سکوت کنم و چیزی نگم. راستش گاهی وقتا حتی حرف زدن هم از یادم میره. به من باشه دوست دارم همیشه سکوت کنم. ولی گاهی وقتا واقعا از سکوت خودم حرصم میگیره.
واقعا راسته که میگن کسی که عاقله سکوت میکنه؟ به نظر من اینطور نیست. سکوت به معنای عاقلی نیست. اگر قرار باشه همیشه سکوت برقرار باشه اونوقت روابط چطور پایدار میشه؟ چطور نیاز ها برطرف میشه؟ دلم میخواد مثل ادم تو ذهن خودم باشم ولی نیستم. جوری اون چیزی که میخوام نیستم که حتی ادمای اطرافم هم منو نشناختن تا حالا... به منی که به همه چی توجه میکنم و نظر دارم میگن خنثی. شاید نظر داشته باشم یا توجه داشته باشم ولی زبونم هیچوقت نمیچرخه. اینه که کسی نشناخته هنوز منو.
پ.ن: چقدر موضوع حرفام عوض شد.. ولی میخوام از این به بعد بیشتر بنویسم. حرفامو اینجا بگم. چه دیدی شاید اینجا حرف زدن رو یاد گرفتم.