
* به وقتِ بیستم مهرماه؛ روایتِ کد ۴۰۰ *
پنج سال پیش، در چنین روزی؛ بیستم مهرماه سال ۱۴۰۰، در سنِ قشنگ هجدهسالگی و در سالی رُند، ناممان در شمار دانشجویان این کشوز ثبت شد؛
و چه رؤیایی شیرینتر از اینکه پس از گذراندن سال کنکور، در روزگارِ کرونا، به یکی از قشنگترین هدفهایمان رسیده بودیم: دانشجوی دانشگاه امام صادق(ع) شدن.
هرچند ترم اولمان در فضای مجازی گذشت و به قول استاد محقق، هنوز در ابرها سیر میکردیم؛
اما بهمرور، همهچیز رنگ دیگری گرفت.
روزها گذشتند، ترمها پشت سر هم آمدند و ما، بیآنکه متوجه باشیم، در این مسیر بزرگ شدیم و آموختیم...
در تاریکی صبح از خانه بیرون میزدیم و در تاریکی شب به خانه بازمیگشتیم.
با مقرریهای اندیشه کنار میآمدیم و شبهای «لیلة القواعد» را به صبح میرساندیم.
از همان ترم اول، دلهره کار تحقیقی را داشتیم.
با استاد عباسی عاشق جزا شدیم و با استاد ایزدی، پایههای حقوق در ذهنمان شکل گرفت.
شیرینیهای کلاس استاد مؤمن، درس را برایمان دلنشینتر میکرد و جزوه های کامل استاد گلشنی، مباحث را برایمان قابل فهمتر میکرد.
تمام آرزویمان این بود که ترم شش تمام شود و واحدهای زبان انگلیسی را پشت سر بگذاریم؛ غافل از آنکه روزی دلمان برای همین روزها تنگ خواهد شد.
در آن سالها، گاهی بیش از آنکه کنار خانوادههایمان باشیم، کنار یکدیگر بودیم
ما فقط همکلاسی نبودیم؛ شاهد روزهای خوب و بد هم بودیم، رشد یکدیگر را دیدیم و تکههایی از خاطراتمان را به هم گره زدیم.
وقتی خبر شهادت دکتر رئیسی را شنیدیم، سر کلاس حقوق بینالملل استاد صفارینیا بودیم؛ همانطور که خبر شهادت سیدحسن نصرالله نیز در روزهای دانشگاه به ما رسید.
و چه تلخ بود روزی که خبر درگذشت همکدیمان، مریم جان ریسمانی، را شنیدیم؛ روزی که قلبهایمان از اندوه سنگین شد و جای خالیاش برای همیشه در خاطراتمان باقی ماند.
ما در کنار هم خندیدیم، ناراحت شدیم، حرص خوردیم، نگران شدیم و دوباره از نو شروع کردیم؛ و در تمام این روزها، بیآنکه بدانیم، داشتیم بزرگ میشدیم.
چهار فصل دانشگاه را زندگی کردیم؛ از بهاری که شکوفهها، حالوهوای پردیس را تماشاییتر میکردند، تا زمستانی که سپیدی برف، همهجا را سفیدپوش میکرد.
فصلها عوض شدند، سالها گذشتند و ما نیز همراه با آنها تغییر کردیم.
روزی که پا به این دانشگاه گذاشتیم، دانشجویانی بودیم با رؤیاهایی در ابتدای راه؛ اما امروز، هر یک از ما با تجربههایی تازه، آموختههایی عمیقتر و مسیری پیش رو، قدم به مرحلهای دیگر از زندگی گذاشتهایم.
روزهای پایانی دانشگاه، بیآنکه بدانیم آخرین دیدارهایمان را پشت سر میگذاریم، تمام شدند.
امتحانات معرفی به استادمان با روزهای جنگ همزمان شد و آنگونه که آرزو داشتیم، فرصت نیافتیم در کنار هم فارغالتحصیلیمان را جشن بگیریم.
اما امروز، پس از تمام آن روزها، دوباره گرد هم آمدهایم؛ تا آخرین برگ دفتر کارشناسیمان در دانشگاه امام صادق(ع) پردیس خواهران را نیز ورق بزنیم.
شاید امروز پایانِ دوران دانشجویی ما باشد، اما پایانِ آموختن نیست؛ پایانِ رفاقتها نیست و پایانِ مسئولیتی نیست که از این مکتب بر دوش ما گذاشته شده است.
هر چند فارغالتحصیل شدیم، اما تکهای از وجودما برای همیشه در راهروها، کلاسها، صندلیهای این دانشگاه باقی خواهد ماند؛
در روزهایی که شاید آن زمان، عادی به نظر میرسیدند، اما امروز میدانیم که چقدر تکرارنشدنی بودند.
باشد که بتوانیم آنچه را در این سالها آموختهایم، در مسیر حق، در خدمت به مردم و در عرصههای گوناگون جامعه به ظهور برسانیم؛ و نام و نشان مکتب امام صادق(ع) را، آنگونه که شایسته است، با خود به آینده ببریم.
به امید روزهایی که هر بار نام کد ۴۰۰ را میشنویم، لبخندی از جنس دلتنگی بر لبانمان بنشیند و در دل بگوییم: چه روزهایی بود...
جشن فارغالتحصیلی کد ۴۰۰ و ۹۹ دانشگاه امام صادق(ع) پردیس خواهران
زهرا حاجی