سلام دوستان من زیاد فکر نمیکنم در این موضوع که از خاطراتم که مرا بحرف بکشد خوب باشم اما میدونم که بارها برام پیش اومده یه جای موقعیتی که یه زمانی اونجای که خاطره داشتم قرار گرفتم خاطرات خود به خود مرا وادار میکرد برای حرف زدن چرا چون دلم میگرفت گاهی با غمام گاهی وقتا میخندید دلم به دیونه بازیهام حالا هر جای جا و مکان خاص خاطرات مختلف خودش رو به نحوی در دلم چنگ میزد مثل روزای که رفتیم مشهد اولین باری که گنبد رو دیدم چه وصف بینظیری بود وای دیدن حرم اقا اونم رو به روم باورم نمیشد منم هم مشهد رو دیدم بل اخره شاید بگید مگه مشهد کجاس ادم راحت میره دیگه ولی ن بخدا تا عاشق نباشی نمیشه دل به دریای دیار اقا بزنی رفتن به اونجا عشق میخواد یه اتیش حسرت تو دلت میخواد نمیدونم تا حالا این حس و داشتین منکه هر بار ارزوی اون حس رو باز هم دارم کاش دوباره مهمانت شوم اقا دلتنگ دیارتم
دوستان خاطرات زیاده ادمی نمیدونه از کجا و کدوم بگه منکه دلم خواست یه ان از اقا بگم این روزها هم با این بیماریها خیلی سخت میشه دیگه رفت واقعا دل تنگ میخواد تا مشتاق دیدنش باشیم
به اومید روزی که دوباره این بیماریها از بین بروند و همه باز بخوشی پر بکشیم بسوی اقا امین
