از اینکه انسان میتونه در هر شرایطی تخیل کنه حتی زمانی که حال خوشی نداره و اون تخیل بهش حس خوبی میده و امید زندگی را درانسان پروش میده خیلی خوبه من همیشه هر وقت که از زندگی خسته میشم یاد رویاها و تخیلاتم می افتم و میرم درون تخیلاتم و دورباره روحیه میگیرم برای زندگی تازه و از نوع شروع میکنم و برای اون روزهای طلای خودم تلاش میکنم زندگی بدون تخیل از نظر من خیلی بی روح میشد اگر تخیل و ارزوهای بزرگ نبود.
دوستان همونطور که قبلا عرض کردم من یک پرستارم و دلیل اینکه وارد دنیای نویسندگی شدم و علاقمند به این کار شدم این بود که این نقطه ی شروع من در نویسندگی از تخیلات من شروع شد
من همیشه در رویاهام میدیدم که یک نویسنده ای بزرگی شده ام که روی سکوی ایسادم و همه دنیا برایم صف کشیدن تا با این نویسندی بزرگ اشنا بشن کسی که بینظیرترین کتابهای دنیارو در حد یک پروفسور نوشته و کتاباش با بیشترین چاپها به فروش میرسه هربار و مردم دوست دارن ببین این نویسنده ی بزرگ کیه و همه دنبال این هستن که من پشت کتابهای که از من خریدن رو امضا کنم من همیشه میبینم که با فروش این کنابها بیمارستان بزرگی رو بنا کردم و بهترین دکترا اونجا کار میکنن و به تمام کسانی که توانای هزینه های بیمارستان رو ندارن کمک میکنم و ادمیم هستم که صاحب بزرگترین خیریه ی ایران شده و بیش از حد تصور پولدار شدم جوری که ثروتم شهره ای خاص و عام شده
تیتر مجله ها دختری که درخانواده ای معمولی بود یک نابغه شده است چقدر این تخیل به من روحیه میدهد امید میدهد و من باور دارم که هز چیزی شدنیه به شرط انکه واقعا بخوای تا اتفاق بیفته این روزهای طلایی را برای همه ارزومندم دوستار شما زهرا بدری