
چند سال قبل وقتی هنوز دانشجوی کارشناسی دانشگاه شریف بودم با مرکز کارآفرینی شریف آشنا شدم. نحوه آشناییمان ساده بود، خیلی ساده. دوستم گفت:"میخوام توی سلف تراکت پخش کنم باهام میای؟!" نه پرسیدم چرا، نه پرسیدم برای کجا. فقط گفتم چراکه نه. اون روزها به هیچ فعالیتی نه نمیگفتم و تقریبا تو همه گروهها خرده فعالیتی کرده بودم. با دوستم رفتیم جلو سلف چند تا تراکت دستم داد و گفت به هرکس رد شد یه تراکت بده و چند خطی هم درمورد برنامه توضیح داد و خواست همین رو به بقیه بگم. بدون اینکه بدونم برای اولین سمینار« مسیر آینده من» تراکت پخش کردم و تبلیغ کردم. برخورد دومم با مرکز اجتماعیتر بود. همون دوستم پیشنهاد داد تو برگزاری یه رویداد پشت میز پذیرش بایستم و من باز استقبال کردم. کارتهای ورود به رویدادی رو دادم که نمیدونستم چیه! یک هفته کلاسهام رو نمیرفتم و از ساعت 4 تا 8 تو لابی تالارها مسئول پذیرش اولین دوره استارتاپ تریگر بودم. اونجا آدمهای مهربون و دوست داشتنی زیادی دیدم. از تلوزیون اومدن مصاحبه کردن و آدمهای مهمی میاودند که موقع رسیدنشون 10 نفر میدوییدن جلو در استقبال. بعد از اون رویداد حقوق هم گرفتم که اولین حقوقم بود. ازم ساعت کاری گرفتن و من فکر کردم برای دونستن نفر ساعت کار بوده ولی وقتی اولین حقوق رو گرفتم از خوشحالی بال درآوردم. بعد از اون چند بار دیگه با دوستام به دفتر کارآفرینی سر زدم، اوایل یه دفتر طبقه بالای ساختمون جلوی سلف بود با پله های مخوف. هربار میخواستم بالا برم چشمام رو میبستم تا فاصله بین پله ها رو نبینم، بعدها شد یه دفتر شیک و بزرگ توی مجتمع خدمات فناوری. همه دوستام یه جورایی تو مرکز رفت و آمد داشتند و من همیشه میومدم مرکز و خیلی آروم و محجوب یه گوشه مینشستم.وقتی یکی با روی خوش و خنده ازم سوالی میکرد با کمترین ولم صدای ممکن جوابشو میدادم؛ احتمالا بعدشم طرف با خودش فکر میکرد این چرا یه جوریه؟! اما من همچنان خجالتیترین بودم. دوره کارشناسیم تموم شد و تصمیم گرفتم به جای ارشد خوندن توی رشتهای که دوستش ندارم کار کنم. خیلی جاها رزومه فرستادم ولی خیلی اتفاقی یه روز دوستم ازم پرسید دوست داری توی مرکز مسئولیت بزرگتری بگیری؟ چی ازین بهتر!! من آدمهای اونجا رو میشناختم و اضطراب رفتن به یه جای جدید با آدمای جدید دیگه وجود نداشت. باز هم به مرکز بله گفتم! مسئولیت جدید مشخص شد؛ مسئول ترویج و فرهنگسازی سابق مرکز میخواست از مجموعه بره و دوست داشتن یکی از دانشجوهای خود مرکز جاش رو بگیره تا هم با جو محیط آشنا باشه و هم انتقال تجربه راحت باشه. خانم رحیمی بهترین و مهربون ترین کارمندی بود که تا اون زمان میشناختم. هر بار منو میدید بلند میگفت سلاااااااام زهرا جان! و عکس العمل من زیر لبی و آروم میگفتم سلام! کوتاه و نصفه، خانم رحیمی قرار بود 4-5 ماهی کنارم باشه و منو با روال کارها آشنا کنه. اول شدم مسئول رویدادهای مرکز. اولین تجربهام مسئولیت تریگر 9 و 17امین مسیر آینده من تو اون زمان بود. شیرینترین خاطراتم. بعد از اون به عنوان مسئول ترویج معرفی شدم و اولین تجربه که مسئولیت تمام و کمال بود تریگر 10 بود. سخترین رویداد من بود. شاید اگه تیم دانشجویی خوبی کنارم نبود یا اگه خانم رحیمی و دوست قدیمیام، علیرضا محمودزاده، حمایتم نمیکردند همون روزها تسلیم میشدم.رویدادی که حتی برای مرکز هم تجربه سختی بود اولین تجربه جدی من شد! ولی من با کمک دوستای فوقالعادهام بزرگتر شدم و بیشتر یاد گرفتم. کمکم حضور و حمایت خانم رحیمی کم شد اما بچههایی که عملا وظیفه من بود کمکشون کنم، کمکم کردند تا جا بیفتم. خیلی وقتا حتی به بودنشون تکیه کردم و هربار بیشتر تلاش کردم تا یاد بگیرم. مرکز بهترین اتفاق زندگی من بود. همه چیزهایی که دوست داشتم تجربه کنم رو به من هدیه داد. هر روز پر از چالش بود. پر از یاد گیری. بهتریم معلمهام دانشجوها بودند. بچههای مرکز تنها چیزیاند که هیچ جا نمیشه پیداشون کرد. امروز خیلی تغییر کردم، نه خجالتیام نه آروم و بزرگترین عاملش این بود که مرکز کارآفرینی به من فرصت داد تا اعتماد به نفسم رو بسازم. اگه امروز مرکز بخواد به چیزی مباهات کنه فقط و فقط دانشجوها هستند اینکه تونسته فضایی رو بسازه تا به قول مدیر سابق مرکز،مهندس دهبیدیپور، خانه امید دانشجو بشه. فضایی برای اشتباه، برای یادگیری، برای دوست داشتن و دوست داشته شدن.
>