
آشنایی من با پادکست به دنبال یادگیری زبان بود. میخواستم زبان انگلیسیم رو تقویت کنم و دنبال یه راهی بودم برای درگیر شدن با زبان. نه وقت کلاس رفتن داشتم و نه حوصله 504 و 1100 خوندن. یکی از دوستام یه اپلیکیشن پادکست بهم معرفی کرد و گفت میتونی گوشت رو عادت بدی و کم کم ذهنت معنا رو هم دنبال میکنه. یه اپلیکیشن پادکست دانلود کردم و از قصه کودکان شروع کردم. اونقدر لذت بخش و شیرین بود که انگار نه انگار اون قصهها برای بچههای 7-8 ساله است. بعد از اون پادکست dear HBR رو دنبال میکردم. این وسط خیلی اتفاقی یه اپیزود از پادکست رادیو دیو رو شنیدم. اپیزود" به بهشت میماند هورامان" . قشنگ یادمه انگار از وسط یه روز پر از خستگی پرت شدم تو دل یه دشت قشنگ تو کردستان. بعدترها به آرژانتین و یونان و رم هم سفر کردم. انگار پادکست گوش دادن کمکم تو زندگی من داشت میشد یه عادت ثابت. وقتی آشپزی میکردم، موقع رانندگی، آخر روزها که خسته بودم. من قبلا حتی اهل موسیقی هم نبودم. گاهی آلبوم خواننده محبوبم رو میخریدم و چند روزی برام جذاب بود. اما پادکست فرق داشت. آهنگ یه رابطه یک طرفه بود اما پادکست یه رابطه دوطرفه است. باهات حرف میزنه و منتظر تو هست که دنبالش کنی. هی از گوشه و کنار رفقای جدیدی برام پیدا شدند این مدت. Bplus(خلاصه کتابهای با ارزش و مفید)، رادیو چهرازی(دیوانه خانهای به وسعت ایران)، رادیو جولون(صدای سفر و کشت و گزار)، رادیو دچارانه (عاشقانههای موسیقی)، هلی تاک(روانشناسی و ارتقا مهارت فردی)، پاراگراف(برگی از تاریخ)، احسانو(طنز شیرین و صدای شیرین احسان) و رادیو متمم(رادیو متممیها) و ... همراه این روزهای من شدند.
من که همیشه آدمی بودم که از سطح پایین فیلمهای ایرانی و رمانهای آبکی ایرانی ناراحت میشدم اما سطح بالای این پادکستها حسابی ذوق زدهام کرد. اینکه با وسواس کلمات رو قطار میکنند و با لحن صدای دلنشینشون حتی برای زمان کوتاهی هم که شده از همه فکرها دورت میکنند؛ و در نهایت حس یادگرفتن یا لذت بردن رو داری. این روزها که صدای شهرها عصبانی و پر همهمه است با گوشهامون مهربونتر باشیم و حتی اگه شده چند دقیقهای مهمونشون کنیم به صدای ادبیات، موسیقی، فلسفه یا تاریخ. این روزها پادکست فارسی حال خوبی داره. هم پادکستها غنی و خوب شدند و هم شنوندهها طبع و انتظارات بالا دارند. اونا رو بشنویم و در حد توان حمایت کنیم.