
هفته گذشته از مرکز کارآفرینی شریف استعفا دادم. پر از بیم و امید بودم. مرکز کارآفرینی فقط یه محل کار ساده نبود؛ شبیه یه خونواده بود. از اون سالهای دانشجویی که کفتر جلدش بودم تا روزگار کارمندی هر بار برام حس و حال و رنگ و بوی تازهای داشت.
بالاخره دل کندم و از همه آرزوهام براش دست برداشتم، اما نه به یک دلیل واضح و روشن. مجموعه اتفاقات و دلایل منو به سمتی برد که ترسیدم خودم رو از دست بدم، انرژیم رو گرفت و انگیزهام رو نابود کرد. میدیدم که کرختی یه کارمند دولتی داره کمکم تو وجودم ریشه میزنه. اول خواستم صبر کنم و فرصت بدم اما فقط رخوت بود که بیشتر جلو میاومد. بعد از کلی غصه خوردن و عزا گرفتن تصمیم گرفتم مرکز و بچههام رو به کسی بسپارم که بهتر از من بتونه از عهده این شرایط بربیاد و برم.
جو بالادستی مرکز، بالاتر از لایه دانشجویی که پرانرژی و پویا بود، کرخت و علاقهمند به ثبات هرچه بیشتر بود. مدیرم انسان شریف و درستکاری بود که باعث شد عمیقا جمله دکتر چمران رو حس کنم که تخصص و دانش چقدر مهمه خصوصا در لایههای مدیریتی. بدون شناخت اولیه و پایه از مفاهیم کاری و مدیریتی، بدون شوقی برای یادگیری، بدون اعتماد به نیروی جوان و طرحهای جسورانه، بی اهمیت به هدف اصلی مرکز و دادن فرصت به دانشجوها، دنباله رو حرفها و پچ پچها، بی اهمیتی به روشن سازی چارت سازمانی و ایجاد شرح شغلیها برای جلوگیری از مجادلهها، اولویت دادن سابقه کاری تامین اجتماعی به دانش و آموزش، بی انگیزه، بی انگیزه و بی انگیزه نسبت به هر بهبودی و ... همه اینا منو دلسرد کرد.
من آدم کم تجربه اما پرشوقی بودم که آماده بودم خارج از هر چارچوب و محدود کنندهای نهایت تلاشم رو بکنم و تنها چیزی که نیاز داشتم کمی اعتماد و دادن فضا و انرژی بود. اما ترسها و سطح محافظهکاری که خیلی خیلی پایین بود دائما برای من سد میساخت. بارها صحبت کردم و مجادله کردم اما وقتی همکارام ثبات و اولیت کارمند به دانشجو رو ترجیح میدادن هر کار من بی فایده بود.
هدف مرکز دادن فرصت به دانشجوها بود، برای کسب تجربه، برای خطا و یادگیری برای بزرگ شدم و مهم شدن.
قرار نبود دانشجو فقط کارهای بی اهمیت و سخت رو انجام بده و هیچ رشدی نداشته باشه. حداقل تصور من از مرکز این نبود.
من مرکز رو بی نهایت دوست داشتم و خواهم داشت.
خداحافظی و جدایی من آروم و در نهایت محبت و لطف مدیرم برگزار شد بدون اینکه بتونم مستقیما بهش بگم مهمترین دلیل رفتنم خودش بود. حرفهای آخر ما با کلی تعارف و در لفافه بود. برای ایشون احترام زیادی قائلم اما هنوزم نمیدونم باید دلایلم رو صریح و واضح میگفتم یا همین حفظ آرامش مجموعه و جدایی در صلح انتخاب معقولانه تری بود؟!