ویرگول
ورودثبت نام
یک دانشجو
یک دانشجونوشته‌های یک دانشجوی علاقه‌مند به نویسندگی
یک دانشجو
یک دانشجو
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

۲۴ ساعت عشق(۱)

پنجشنبه ظهر بود که فهمیدم بچه‌های گروه سرود حسینیه هنر، صبح امروز از سبزوار به تهران رسیدند. به علیرضا زنگ زدم:

_سلام علیرضا . کجایید الآن؟

_سلام. ما الآن حسینیه هنر هستیم. ساعت ۳ هم باید بریم جلو سینما برای اجرای سرود. شما میای با ما دیگه؟

چرا نباید بروم؟ چرا باید از استرس امتحان روز شنبه، بودن در کنار این نوجوون‌ها رو از دست بدم؟ این همه نمره ای که توی این ۱۳ سال قاب گرفتیم، کِی به دردمون خورد که الآن بخواد دردی رو از ما دوا کنه؟!سوار اتوبوس شدم و یک ساعت بعد در خیابان ۱۶ آذر،جلوی در حسینیه هنر ایستاده بودم. داخل که شدم بچه ها داشتند سرودشون رو تمرین میکردند. با تک تک بچه ها سلام و علیک کردم. علیرضا از بچه ها خواست که کم‌کم لباس سفیدهاشون رو بپوشند تا راه بیفتیم و بریم‌. اما لباس‌های بچه‌ها که یک شب داخل کوله‌هاشون بود، بدجور چروک شده بودند. با بدبختی یک اتو که فکر میکنم قدمتش به اوایل دوران ناصرالدین شاه برمی‌گشت پیدا کردیم و لباس ها رو اتو زدیم. برای بچه ها اسنپ گرفتیم و به میدان شهدا رفتیم. بچه ها تا ساعت ۸ شب چندین و چند بار برا مردم سرود اجرا کردند‌. از سرود منطقه پرواز ممنوع گرفته تا سرود آقای مهربان. بین اجرای بچه ها میکروفون رو میگرفتم و میگفتم: (( مردم! اگه بعضی از آقایون قدر شما رو نمیدونند اما خاطر شما اونقدر برای این بچه‌ها عزیز هست که به عشق شما توی این هوای سرد ۶۵۰ کیلومتر مسیر رو از سبزوار بکوبن و بیان اینجا تا برای شما اجرا برنامه کنند.)) چقدر مردم بچه ها رو تشویق کردن. خانمی اومد و دو تا نایلون پر کلوچه برا تشکر از بچه ها خریده بود. آقای علیجانی می گفت توی شب‌های قبل که با گروه‌ سرود های دیگه میومدن، هیچ وقت بازخورد مثبت مردم به اندازه امشب نبوده. اجراها که تموم شد بچه ها رو با اسنپ فرستادیم برن حسینیه. برا اینکه یک اسنپ هم صرفه جویی کنیم و پول کمتر خرج بشه، من و علیرضا و مصطفی پشت وانت صوت نشستیم. اونقدر در راه خندیدیم که کلا باد سردی که به صورت‌هامون چنگ می‌انداخت رو فراموش کردیم. . بچه های گرسنه گروه سرود بالاخره به حسینیه هنر رسیدند. رفتیم و شام بچه ها رو گرفتیم. سفره رو پهن کردیم. بچه ها که بدجور گرسنه بودند به ظرف های غذا حمله کردند اما وقتی با کوکوسبزی و خیارشور مواجه شدند، تا تونستن غر زدند و بدقلقی در آوردند. بعد شام بچه ها در همون یک متر جا فوتبال بازی کردند و من و علیرضا و مصطفی با کلی خواهش و التماس و اینکه بقیه مهمون های حسینیه میخوان استراحت کنند راضی شون کردیم که بخوابند.(ادامه دارد)

#منطقه_پرواز_ممنوع

#حسینیه_هنر

#سرود

۷
۳
یک دانشجو
یک دانشجو
نوشته‌های یک دانشجوی علاقه‌مند به نویسندگی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید