
بعد از رسیدن به خونه حاججواد، محمدصادق برفت و محمد رو که همچنان در بستر آرمیده بود(!)، از زمین برکند و معلق بین زمین و آسمان همی نگاه داشت! قیافه محمد در اون بیژامه همچون... ولش کنید. نمیگم همچون چی بود!
زیر باد کولر شروع کردم به نوشتن گزارشی از سیر آنچه در غدیر ۹۴ اتفاق افتاده بود تا غدیر پارسال، که برای همهمون لحظه به لحظهاش پر از خاطرات خوش و به یادموندنی و موندگار بود. محمدِ خیرندیده هم لپتاپش رو مثلا آورد تا از آرشیو تصویری سالهای قبل، چندتا عکس خوب گلچین کنه که البته دوستان با دیدن عکسِ جوانیهای خودشان، مرور خاطرات کردند و هی به قیافههای ۵ سال قبل خودشون خندیدند. حسن آقای باشتنی هم اون وسطا خودشو رسوند و محمدآقای شمس آبادی هم همچنان مشغول چک و چانه زدن با مسئول فرهنگی بنیاد شهید به خاطر پایین کشیدن پرچم ایران و بالابردن پرچم مقدس(!) بنیاد شهید بود. دیگه لازم به ذکر نیست که در این مدت پذیرایی شربت و آبمیوه به طور دائمی میرفت و میومد!(حاج جواد! واقعا ما رو بدعادت کردی عزیز!)
تا اذان ظهر حدود نصف گزارش رو نوشتم. نماز رو خوندیم و بعد حاج جواد گفت:" بچهها ناهار چی میخورید؟" من دم فرو بستم و چیزی نگفتم ولی محمد و صادق با همدیگه یکصدا گفتند:" گنده گنده!" من هم با سکوت خودم که صدالبته علامت رضا هم بود با دوستان همراهی کردم. باور بفرمایید در اون شرایط صدای معده محترمم رو میشنیدم که هی به زبان حال و به حالت اعتراض به من میگفت:" خب عموجان کاه از خودت نیست کاهدون که از خودته... به خودت رحم نمیکنی به من رحم کن!" من هم به زبان قال، قاطعانه در جوابش گفتم:" کلوز د چینگ پلیز! " رفتم و دوباره نشستم سر یادداشت. محمد و صادق هم رفتن گنده گنده بگیرن ولی خب قدرت ادراکشون اونقدری نبود که یادشون باشه سر ظهر جمعه، بیشتر مغازهها بستن. این بود که دست از پا درازتر برگشتند. حاج محمد که از پیروزی بر بنیاد خوشحال بود، دل و جوجه کباب کرد و برای ناهار برامون فرستاد. و اینچنین بود که ما ناهار هم کباب خوردیم.
بعد ناهار، من که حلال بودن این صبحانه و ناهار رو در گرو نوشتن یادداشت میدونستم، یکساعتی نشستم و اون یادداشت رو کامل کردم. خدا رو شکر متن خوبی از آب در اومد و بعدش هم برای اینکه دیگه حلالِ حلال بشه، رفتم و با لپتاپ محمد یادداشت رو تایپ کردم. وسطای تایپ بود که دیدم حاججواد و محمد و صادق به خوابی عمیق فرو رفتند و من هم بعد از تموم شدن تایپ به خیل نائمون خودم رو رسوندم.
پ.ن: با کمال تعجب هنوز ادامه دارد...