هرچند بنده در جاهایی که به شکم مربوط میشود به شدت به انحصار طلبی معتقد میشوم، ولی بالاخره دلم هم نیومد بدون میم.تاجفرد بریم و جیگر بخوریم. رفتیم درِ خونه حاج جواد تا محمد رو هم برداریم. در فاصلهای که حاج جواد رفت تا محمد رو بیدار کنه، حاج خانم سررسید و گفت:" مادر زردآلوهامون تازه رسیده. دوست داشتی برو از رو درخت بردار و بخور." منم اول جلوی حاجخانوم با حجب و حیا گفتم:"لطف دارید شما حاج خانوم. خیلی ممنونم. محبت دارید!" اما تا حاج خانوم سوار آسانسور شد، به درخت زردآلو چشمکی زدم و قدم قدم به سویش رفتم و از خجالتش درآمدم. حاج جواد اومد پایین ولی باز هم میم.تاجفرد در کار نبود! (این خواب سنگین محمد آخر کار دستش میده.) دیگه مطمئن شدم محمد به خاطر گناهان متعددی که در شبانه روز انجام میده و اخلاصی هم که نداره، توفیق خوردن این صبحانه رو از دست داده. این بود که با حاج جواد سوار ماشین شدیم و دوتایی رفتیم تا به حاج محمد شمس که قبل از ما خودشو با موتور به جیگرکی رسونده بود، ملحق بشیم.
بعد از رسیدن به جیگرکی، ضمن شستن دستها و تذکر به مغازهدار برای قطع کردن آهنگ هایده( یا شایدم مهستی! نمیدونم والا!)، رفتیم و سه نفری سر میز نشستیم. ملت که حالا بیدار شده بودند همینطور پشت سر هم پست سیاسی انتقادی حاج محمد رو استوری میکردن و حاجی هم با طیب خاطر استوری اونها رو توی صفحهاش بازنشر میکرد. حاج جواد همچین پر و پیمون چندین سیخ جیگر و چنجه و دنبه سفارش داد. حاج محمد برای اینکه دل علی توسلی و صادق صفایی(همچنان اون موقع هنوز مجرد بود!) رو بسوزونه،براشون پیام فرستاد که اگر شما هم بچههای خوبی باشید میاریمتون جیگرکی! البته صادق که بوی کباب از چندکیلومتری مستش کرده بود در حداقل زمان از شهرک توحید خودش رو به ما رسوند. بعد از رسیدن صادق، حاجی که میخواست براش سفارش بده نگاهی به من و حاج محمد انداخت و با نگاهی سوالی پرسید که آیا هنوز هم جا داریم یا نه؟! حاج محمد در حالی که داشت لقمه را قورت میداد گفت:" خب ما نَخرِم، صادق از گولیش پایین نمره! وگرنه ما که سِر رفتِم" منم گفتم: ها! همین که حاج محمد میگه!" سرتون رو به درد نیارم مجدد مفصلا بهره بردیم...
داشتیم از مغازه در میومدیم بریم که یهو حاج خانم هم که فهمیده بودن ما رفتیم جیگرکی، خودشونو با ماشین رسوندن. حاج محمد از موتور پیاده شد. نگاهی مظلومانه به ما کرد و گفت:" خب مو نروم حاج خانوم تنهایی از گولیشا پایین نمره که! " این بود که حاج محمد دوباره با مادر بزرگوارشان رفتند داخل مغازه و به گمانم معنای حقیقی ضرب المثل تا سه نشه بازی نشه را به منصه ظهور رساندند!
حاججواد به من و صادق گفت: خب دیگه حالا بریم خونهی ما. شما بشین یه متن بنویس. محمد هم طراحیشو همونجا بکنه. یه گزارش تر و تمیز و جمع و جور دربیارید تا میخواید برید تهران دستتون خالی نباشه!(صادق هم هی جوش میزد و خدا خدا میکرد که این سفر کنسل بشه! تازه اون موقع هنوزم مجرد بود!?) من که بنا بر تجربهی قبلی میدونستم مهمونی در خانه حاج جواد فقط یکی دو درجه با مهمونی در بهشت برین متفاوته(!) با کلی شرم و حیا و آزرم پیشنهاد حاجی رو قبول کردم و فقط در یک کلمه گفتم:" چشم!"