جمعه ۹ خرداد ۱۳۹۹
استارت غدیر ۹۹ خیلی زودتر از غدیر ۹۸ زده شد. هنوز دو ماهی به غدیر مونده بود که دیگه کمکم رو به راه کردن کارها و همفکریها و برنامهریزیها شروع شد. من و محمد تاجفرد قرار شد که یه سفر تا تهران بریم و با چند از این رسانهای آدمها(!) برای غدیر مصاحبه کنیم. هرچند صادق صفایی(که اون موقعها هنوز مجرد بود!)تو دلش خدا خدا میکرد که این سفر به تعویق بیفته تا بتونه با ما به این سفر بیاد ولی ما مصمم بودیم که هرچه زودتر بریم.( هرچند که آخرش هم آهش گرفت و این سفر تا الآن که دارم این متن رو مینویسم هنوز میسر نشده). پنجشنبه شب بود که به محمد زنگ زدم و باهاش قرار گذاشتم که فردا صبح ساعت شش و نیم بیاد زیارت عاشورای آستان برای هماهنگی بعضی کارها و برنامهها.(البته از حق نگذریم این محمدِ فلان فلان شده بود که پیشنهاد داد ساعت شیش و نیم بریم آستان!)
صبحِ جمعه، ساعت شش با هر ننگ و نکبتی که بود خودم رو از رخت خواب جدا کردم و سوار بر موتورجان خودم رو به آستان رسوندم. جمعیت نهچندان زیادی اومده بودند و حاجآقای بدری داشت سخنرانی میکرد. رفتم پیش حاج جواد و بعد سلام و صبح به خیر گفتم:"حاجی نمیدونی محمد کجاست؟ گوشیشو جواب نمیده!" حاجی خندهای کرد و گفت:" دیشب اومده خونه ما خوابیده که مثلا صبح زود بیدار شه و با ما بیاد آستان. هرکار کردم بیدار نشد. خیلی خوابش سنگینه!"
(محمد جانِ تاجفرد! میدونم شاید با خوندن این قسمت خاطره ناراحت بشی! ولی من به عنوان یه نویسندهی سراپا تقصیر با خودم عهد کردم که جز حق و حقیقت رو در اینجا ننویسم) از شما چه پنهون توی دلم چهارتا فحش آبدار نثار محمد کردم و بعدش با خودم گفتم:" تو که اون بیتربیت رو میشناسی! چرا دوباره خامش شدی؟!" خلاصه بماند. صبح جمعهای زیارت عاشورایی خواندیم و اون شاعر چه خوب گفت: کار دیگری نداریم/ من و خورشید/ برای دوست داشتنت بیدار میشویم/ هر صبح!(صلی الله علیک یا اباعبدالله)
بعد زیارت عاشورا، موکتها و باندها رو جمع کردیم. همون موقع حاج محمد پست مربوط به پرچم بنیاد شهید رو توی اینستاش گذاشت. همون پستی که حیات رسانهای حاج محمد رو به قبل و بعد خودش تقسیم کرد. همون سر صبحی سه چهار نفری پست حاجی رو استوری کردن. به حاج محمد تبریک گفتم این موفقیت رو ولی حاجی با یه حالت خاصی به افق خیره شد و گفت:" هنوز ملت بیدار نروفته یِن!" یه بسته نون روغنی تبرکی برای صبحانه گرفتیم و داشتیم راه میافتادیم برگردیم خونه که یکهو خانم محترمی با وقار به سمت دستگاه کارتخوان رفت و ناقابل مبلغ یک میلیون و چهارصد هزارتومان کارت کشید. بعدش هم رو کرد به حاج محمد و گفت: "فقط لطف کنید از این به بعد صبحهای جمعه، دعای ندبه هم بخونید." آنقدری جاخوردیم که به نظرم اگر آن خانم از حاج محمد میخواست که صبحهای جمعه دعای جوشن کبیر هم بخواند حاجی درجا قبول میکرد!" با چشمانی که از خوشحالی برق میزد رو کردم به حاج جواد و گفتم:" خب حاجی! این پیروزی خجسته باد این پیروزی! این یک میلیون و چهارصد با نون روغنی کارش راه نمیوفته به نظرم!" حاجی گفت:" چیکار کنیم یعنی؟" حاج محمد هم (دمش گرم) از آن طرف فریاد زد:"بِرِم جیگر!"
آنهایی که حاج جواد را میشناسند خوب میدانند که حاجی خدای استقبال از این جور پیشنهادهاست. این بود که حاجی لبخند بر لب در یک کلام فقط گفت: عیب نداره بریم!" و این آغازی شیرین بر یک روز کبابی ما بود. وقتی در ماشین حاج جواد نشسته بودیم و به سمت جیگرکی میرفتیم توی دلم به میم.تاجفرد گفتم:" هعی ممد! بوسوختی؟ حال د خو را ببینوم چیشی به دست مییِری! مو به جای تویوم دو سیخ جیگر ماخروم." و بعد به سبک جنابخان خندوانه توی مغز آشفتهام برای محمد تاجفرد خیالم دست تکان دادم وگفتم: خدافظ ممد. خدااااففظظظ...