?️سه سال قبل، وقتی یک دانشآموزِ دبیرستانی بودم و شبها در آرزوی روپوشِ سفید پزشکی با تستهای زیستشناسی دست و پنجه نرم میکردم، تصور که چه عرض کنم، در خواب هم نمیدیدم روزی به جای گایتون و هورمون، سر و کارم با ماده واحده و قانون بیفتد! هرچند رتبهام طوری بود که راحت خیلی از پیراپزشکیها را قبول میشدم، ولی مامان قاطعانه به دلایلی مادرانه اجازه نداد حتی یک کد رشته مربوط به اینجور رشتهها را در سایت سازمان سنجش بزنم. نمیدانم بازی سرنوشت بود یا کمکاری خودم یا آمیختهای از این دو که من نتوانستم آرزوی پزشک شدنم، که مامان ۱۸ سال با آن آرزو مرا بزرگ کرده بود برآورده کنم. الآن هم از این ناراحت نیستم که چرا به پزشکی نرسیدم؛ اصلا! اما ناراحتم که چرا نتوانستم این اندک دلخوشی و آرزو و امید مامان را برآورده کنم. کاش خدا کمکم کند بتوانم در آینده برایش به نحوی و جوری دیگر جبران کنم. بماند.
?️وقتی آن دو واحد روانشناسی را در ترم اول دانشگاه گذراندم، فهمیدم آدمی برای جبران چیزهایی که در زندگی آنها را "ناکامی و شکست" مینامد، واکنشهای دفاعی مختلفی را امتحان میکند. یکی از آن مکانیسمها، چیزی است که من دوست دارم اسمش را بگذارم "تنفردرمانی"! کسی که یک سال پیش عاشق پزشکی بود، بعد از این که در کنکور به هدف خودش نرسید برای مقابله با این اضطراب روان رنجوری که به جانش افتاده، ناخودآگاه شروع میکند به تولید تنفر از آرمان و رویای یک سال قبلش." این دیگر چجور رشتهایست؟ همهاش سر و کارت با بیمار و مریض و خون و قرص و دارو است! این پزشکها هم که اهل زیرمیزی گرفتن هستند و حلال و حرام سرشان نمیشود. محیط بیمارستان هم، محیط پراسترسی است. اصلا روح و روان آدم بهم میریزد از کارکردن در چنین جایی". البته که آنهایی که هدفشان از درس و تحصیل، فقط و فقط رسیدن به شغل و کسب درآمد است، کارکردن در هیچ محیطی اقناع وجدانیشان نمیکند. اگر عشق نبود، اگر هدفی بالاتر از پول درآوردن نبود، آن وقت معلم از سروصدای بچهها در کلاس درس مینالد، پزشک از دردمندی بیمار، وکیل از دعواهای دادگاه و مکانیک از سیاه شدن دست و صورت وقتِ تعمیر ماشین و دانشجو از حجم درس ها و ساعت کلاسها!
?️با این همه این نمیدونم به خاطر پرستار بودن مامان بود یا چیزهایی دیگه که این مکانیسم تنفردرمانی در من فعال نشد. هرچند به محض ورودم به دانشگاه، یه جورایی از رویای پزشکی دست کشیدم و دل کندم، ولی هنوز که هنوز است پزشکان و پرستاران رو از زحمتکش ترین و قابل احترامترین اقشار جامعه میدونم. چندوقت قبل بود که خانم دکتر اهرانی وقتی بهم گفتن که در ماه چندشبی رو بیام و در درمانگاه طبیب یه جورایی به عنوان منشی کمککارشون باشم، عار ندونستم و صمیمانه پذیرفتم تا کارکردن در درمانگاه هم به کلکسیون تجربههامون اضافه بشه! این برخوردهای از نزدیک با پزشکان و پرستارانی که در مطب هستن و اینکه از نزدیک شاهد زحمتاشون هستم و دیدنِ از نزدیک بیمارهایی که هرشب میان و میرن، خیلی برام ارزشمند و غنیمت و درسآموزه. خدا رو شاکرم بابت کلی چیزِ جدیدی که ازشون یاد گرفتم و تجربه های قشنگی که دارم از کنارِ مردم بودن بدست میارم.


?️قدر سلامتیمون رو بدونیم. برای توان و قوت بیشتر کادر درمان توو این روزها اولا رعایت کنیم موارد بهداشتی رو و بعد دعا کنیم براشون. الهی که هرکسی که در هر لباس و کسوتی داره به مردم این سرزمین خدمت میکنه، سلامت باشه و تندرست و سربلند...
