ماجرا در پیچیدهترین حالت ممکن، ساده است.
ماجرا با همهی سادگیاش، مبهم است.
ماجرا با اینکه مبهم است ولی شیرین می نماید. خیلی شیرین... و خوبیاش این است که شیرینی بی حد و اندازهاش دل آدم را نمیزند...
من فکر میکنم این شبها بهترین فرصت است، که خودمان را در بغل خدا رها کنیم. مگر تا الآن، خودش با دست غیبی خودش این ماجراها را تدبیر نکرده؟ بیا دلمان را قرص کنیم که خداجانِ دوست داشتنیِ من و تو، حواسش_ خیلی خیلی بیشتر از آنچه که بتوانیم تصور کنیم_ به من و توست. بیا خیالمان را راحت کنیم، بیا اجازه بدهیم، نسیمِ آرامش حسین(ع) روح و جانمان را تازه کند. راستی میدانستی این شبهای هیات، ثانیهای از فکرت خالی نمیشوم؟
آری بیا دل بدهیم به حسین(ع)
بیا خودمان را رها کنیم در جاذبه ی مغناطیسش
اگر این کار را کردیم، نورانی می شویم
هرچه رهاتر، درخشانتر فروزانتر...