
حالم شبیه عبدی است که تا به حال صد و بلکه هزار بار حرمت مولایش را دریده، اما آخر شب که میشود دوباره برمیگردد جلوی درِ خانه مولا!
از طرفی در تاریکی شب، خجالت میکشد در بزند و از طرف دیگر، جای دیگری هم بلد نیست برود. هی اینپا و آنپا میکند، اشکها را از چشمانش پاک میکند و آرام زیر لب، اسم آقایش را زمزمه میکند. آخر هم دلش راضی نمیشود که در را بکوبد و همان جلوی در، گوشهای مینشیند و زانوی غم بغل میگیرد و با حسرت، تکهچوبی برمیدارد و زمین را خط خطی میکند.
راستی آقا، چقدر بردن اسمت، قوت و آرامش میدهد به این قلب. مولاجان! مرا بپذیر ...