در تکتک لحظههای عرفه امسال، یادِ حاجیهایی توی ذهنمه که دیگه کنارمون نیستن. بیبی و بابابزرگی که هنوز ما رو توی شُک نبودنشون گذاشتهاند. فقط این گریهها و اشکهای ناگهانی اند که یخورده دلمونو آروم میکنن. هرسال مثل امروز خونهی ما بحث این بود که روز عید قربان، بریم روستا یا بریم نقاب؟ بریم قربانی بیبی یا قربانی بابابزرگ؟ ولی امسال بحث این بود که اول بریم سرخاک بیبی یا سرخاک بابابزرگ...
این دلِ تنگ... این آتیش زیر خاکستر که بعضی موقعها یهو گُر میگیره... این اشکها... این آه کشیدنها...این خاطرههای قشنگی که از بابابزرگ و بیبی برام یادگاری مونده...این علاقه... این تعلق...این حسرت... شما بگید اینا رو کجا ببرم؟!اینا رو کجا فریاد بزنم؟!
حاجیهای بهشتیِ من!
حجتون قبول و سعیتون مشکور!
فقط بدونید خیلی زیاد دلمون براتون تنگ شده... خیلی دوستتون داریم عزیزای دل
از کنار خدای ابراهیم و اسماعیل به یاد ما باشید❤
پ.ن: عزیزی بهم گفت این دلتنگیها هیچ علاجی نداره...هیچ علاجی...