
اینکه دقیقا ما کی عاشقت شدیم و کی بند دلمان به اسم قشنگت گره خورد را نمی دانیم. فقط یادمان می آید که از همان بچگی، محرم ها که می شد مادر خودش لباس سیاه تنمان می کرد، پیشانی بند «یا حسین» را به سرمان می بست و زنجیر را به دستمان می داد تا برویم آن آخر دسته بایستیم و برای تو زنجیر بزنیم. آن موقع ها ما خدا خدا می کردیم کی بزرگ تر شویم و قدمان بلند تر شود تا به جای آنکه آخر صف بایستیم، بیاییم و آن وسط ها کنار بزرگترها جایی برای خودمان پیدا کنیم.
هنوز هم دلم پر می کشد برای همه آن شب هایی که آخر شب می رفتم بغل بابا و هی اصرار می کردم که «بابا برام قصه بگو!» و بابا هر شب به جای آنکه برایم قصه های خیالیِ چه و چه را تعریف کند، مرا با قصه های قاسم و علی اکبر و علی اصغرت بزرگ کرد. البته در بین همه ی آن قصه ها، قصه ی عباس برای من چیز دیگری بود. همیشه در خیال های کودکانه ام عباسِ سوار بر اسب را تصور می کردم. چه جلالتی دارد این عباس! چه هیبتی! هنوز هم کتاب نوحه های قدیمی بابا را نگه داشته ام. هنوز میروم گاهی این کتاب ها را برمی دارم. هی ورق میزنمشان. این ها اولین چیزهایی بودند که عشق تو را در قلب من کاشتند. و چقدر اولین ها در ذهن آدم شیرین اند و ماندگار...
خلاصه بماند آقا! زمان گذشت و گذشت و ما بزرگتر شدیم. ما بزرگتر شدیم و تو همه چیز ما شدی. ما بزرگتر شدیم و تو منتهای همه ی خواسته ها و آرزوهای ما شدی.
آقاجان! امسال دو مهمان ویژه از من مهمان تو هستند. بی بی و بابابزرگ عزیزم که من اگر امروز ذکر «حسین حسین» از زبانم نمی افتد به خاطر آن هاست. آقا جانم قول بده که خیلی مواظبشان باشی. آقاجان! تو که دلبرترین امیر عالم شده ای قول بده که هوای دل ها را هم خیلی داشته باشی. دل هایی که تنگ شده اند برای بعضی ها و دل هایی که بدجور گره خورده اند بهم . دستمان را رها نکن ارباب باوفا...