انتهای وسعت دلتنگیام دقیقا به اندازه همین سیاهی شب است.
هی باید خودت را نگه داری جلوی بقیه. هی باید همهی آن آیات و روایاتی که در طول این سوالها یادگرفتهای را به یاد بیاوری و با گفتنشان به خالهها و داییها، بیتابی و داغشان را تسکین دهی.
سر خاک بابابزرگ تو باید روضه بخوانی. اولین شب جمعه تو باید کمیل بخوانی. بقیه از تو تشکر میکنند. ممنونت هستند. مادربزرگ بعد از هر مداحی هی میآید و میبوسدت و میگوید به داشتن چون تویی افتخار میکند. به خاطر حسین(ع) در چشم بقیه بزرگ هستی. اما تو که خودت را بیشتر از همه میشناسی!
و حال باید بگویم که علاوه بر بیبی، دیگر بابابزرگ هم تو را میشناسد!
کاش کمی حیا بود، کاش کمی به خود آمدن، کاش کمی بیدار شدن
بس است دیگر، خودت خسته نشدی؟!