
یه چیزایی توی این عالم هست که جای خالیشون دیگه هیچوقت برای آدم پر نمیشه. این روزا زیاد میشنویم:
_مرگ حقه
_راهیه که همه باید بریم
_از رنج بیماری راحت شد
_اونور جاش بهتره و ...
باشه. همهی اینا قبول. ولی درد جای دیگهاس. درد اینه یکی مثل بابابزرگ که واقعا تکیهگاه و اعتبار ما بود دیگه بین ما نیست. درد اینه بابابزرگی که توی کل جوین، به سخاوت و کرم و بخشش معروف بود رو دیگه نخواهیم دید. درد، یتیم شدن مادر است. درد، بغضِ فروخوردهی دایی است. درد ضجههای گاه و بیگاه خالههاست. درد، تلخ است ولی ما در برابر این دردها بیپناهتر از این حرفاییم. با این دردها باید نفس کشید، باید بزرگ شد، باید سوخت ...

پینوشت:بابابزرگ، ستون بود برای ما. ریشهی ما بود به معنای حقیقی کلمه، سایهی بالاسرِ ما بود. یعنی از امروز تا آخر عمر باید با خاطرات بابابزرگ زندگی کنم؟ چطور میشه باور کرد؟
چه سالی شد این ۹۹