دنیای ما اینطوری شده.گاهی یک خبر تو را از این رو به آن رو می کند. یک زنگ تلفن، یک خبر ناگهانی در اخبار 20:30، یک جمله تکان دهنده در رادیو صبحگاهی، یک نکته تازه در فلان سایت خبری، یک تیتر عجیب در روزنامه... هرچه که هست تو می فهمی که بعد آن خبر دیگر آن آدم قبلی نیستی. دیگر ضربان قلبت روی فرم نیست. آب دهانت هی خشک می شود. احساس می کنی بدنت گُر گرفته. آتشی می افتد به جانت که هیچ عذب ماءیی آن را خاموش نمی کند. بی خوابی به سرت می زند. هی دوست داری بی هدف راه بروی و راه بروی و راه بروی! نفس هایت هی از ضربان قلبت عقب می افتند. ناخودآگاه سکوتی بهت آمیز مهمانت می شوند. طوری که حتی جلوی بقیه فیلم بازی کردن هم دیگر رنگی نخواهد داشت. بقیه همین که به چشم هایت نگاه می کنند می فهمند حالت میزان نیست. آری تو نامیزان تر از همیشه یی. خودت هم دقیقا نمی دانی چه شده ولی هرچه هست انگار لحظه به لحظه اش برایت یک عمر است. عقل نهیب می زند به دل و دل در جدال است با عقل. و دقیقا همین جاست که پای زمان به وسط می آید. زمان چون امینی صالح و با حوصله سعی در سازش عقل و دل می کند. دل آتش است. می سوزاند و خاکستر می کند و جلو میرود. عقل چارچوب را دوست می دارد. اهل احتیاط است و محاسبه و مدارا. به نظر این دو سازش ناپذیرند ولی زمان همان نوش دارویی است که به گمانم می تواند طرفین این دعوی را به صلح وادار کند.
سجاده را پهن می کند در دل تاریکی شب. خیره می شود به ستاره ها. دست می گذارد روی قلبی که می خواهد از سینه کنده شود. سر می گذارد روی سجده. آرام آرام باران قطرات اشک از چشمانش شروع می کنند به باریدن. حالا وقتش است. تویی و آن خدایی که کار همه ی این عالم در دست اوست. طلب صبر کن. این تلخ ترین داروی عالم را از او بخواه. ولی بدان هرچه که باشد طلوع صبح نزدیک است. این تلخی ها تمام می شوند. تو می مانی و روزهای شیرینی که در انتظارت مانده اند...
اللهم عجّل لولیک الفرج
