
شهیدِ عزیزم!
فرمانده عزیز لشگر اسلام!
هرکس در زندگی اش اهدافی دارد. قله هایی را در نظر میگیرد و برای رسیدن به آن قله ها میجنگد و به سوی آنها حرکت میکند.من، این حقیرِ کمترین، شما را قله ی تمام آن چیزهایی میبینم که در ذهنم متصور شدهام. خنده دار است اگر بگویم با این وضعم بگویم که میخواهم شبیه تان میشوم ولی بگذارید با تمام بی آبرویی و روسیاهی ام بگویم که دوستتان دارم و میخواهم شبیه تان شوم!
فرمانده قلب من!
می نمی دانم شما چه نمازهایی می خواندید؟ در قنوت نمازهایت چه از خدا میخواستی. اما از تو میخواهم الآن که قلبم به سویتان متوجه شده، همان دعاها را برای من هم بکنید. من مطمئنم که شما صدایم را می شنوی. شما زنده ای و این منم که در این آمد و شد روزهای دنیا مرده ام. دعا کنید برای زنده شدن قلبم، دعا کنید برای بیدار شدنم از این خواب غفلت.

دوستتان دارم! دوست داشتنی به وسعت آسمان قلبت.
شهید عزیز! ای کاش همانطور که خدا از امدادهای غیبی اش نصیب قلبت میکرد، همان قلبی که همچون آیینه شفاف و زلال بود، ای کاش همان امدادها را حواله ی قلب من هم بکند.
شما دعا بکنید. من از شما یاد گرفتم در هر جایی که هستم تمام تلاشم را بکنم. تلاشی طاقت فرسا با اراده ای که کوه ها را از جا میکند. من از شما یاد گرفتم که حتی در ارتش هم، بایستی آن روحیه ی ناب بسیجی را با خود همراه نمود. پس من از همین امروز تلاش خودم را آغاز میکنم. تلاشی برای تبدیل شدن به یک عنصر بدردبخور برای انقلاب خمینی. تلاش برای سربازی در رکاب امام زمان(عج). شما کمک کن و دستم را بگیر.
همانطور که در شب های عملیات میرفتی و از نیروهایت دلجویی میکردی، مرا هم از نیروهای خودت حساب کن فرمانده!