ویرگول
ورودثبت نام
یک دانشجو
یک دانشجونوشته‌های یک دانشجوی علاقه‌مند به نویسندگی
یک دانشجو
یک دانشجو
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

از دست و زبان که برآید؟

?️اگر فکر می‌کنید دنیا با همه فراخی و وسعتش بر شما تنگ و خفه‌کننده شده است، اگر زیر بار مشکلات کوچک و بزرگ این زندگی دنیا نفس‌بُر شده‌اید و فکر می‌کنید دیگر هیچ بهانه‌ای برای شکرگزار بودن از خالق هستی وجود ندارد، اگر در این فکر و خیال هستید که همین الآن بداحوال‌تر از شما کسی روی این زمین نیست و خلاصه اینجور حرف‌ها و فکر‌ها در تالار ذهنتان رژه می‌روند، پیشنهادم این است که هرچه سریع‌تر به یکی از بخش‌های مریض‌خانه‌ها یا بیمارستان‌های شهرتان سری بزنید. بروید و چندساعتی با خیره‌شدن به بیماران روی تخت، سرِ این کلاس درس معرفت‌شناسی بنشینید و بِعینه، با جفت چشم‌هایتان ببینید که خدای جان‌دِهِ جان‌گیرمان که جانان ماست و جان عالمی از اوست و به اوست و به سوی او، چه نعمت‌هایی به ما داده و ما آدمیزاد که اصلا انگار بند ناف‌مان را با نسیان و فراموش‌کاری بریده‌اند، چه بد پریشان‌ذهن شده ایم و با همه‌ی ضعفِ قوا و اعصاب و دستگاه و ارگان‌مان، چه خیره‌سرانه به خیال باطل خودمان جلوی آن سلطان اولیا، آن کردگار بی‌ریا قد علم کرده ایم! اصلا آدمیزاد را چه به این حرفا که به قول علی پسر ابی‌طالب(ع) اولش نطفه‌ای بود و آخرش هم جیفه‌ای بیش نیست و تازه مابین‌ این دو هم که خیلی مثلا أنا أنا می‌کند، حامل و انبان عذرة است!


?️از بینی بیمار تخت‌ِ کناری یک لوله گذاشته‌اند که مستقیم می‌رود توی مری‌اش! دخترش آب‌هویج را می‌ریزد توی سرنگ و پیرمرد بدون اینکه حتی بفهمد شیرینی این آب‌هویج اندازه است یا نه، خیره می‌شود به آب‌هویجی که سر می‌خورد توی معده‌‌اش. همزمان سُند ادرار، قطره قطره همان عَذرة را جمع می‌کند توی کیسه‌ای که به محض پر شدن باید تخلیه شود! پیرمرد هرچند ساعت یکبار co2 خونش از ۴۰ می‌پرد روی ۷۰ و باید آن ماسک اکسیژن لعنتی را بگذارد روی صورتش تا دوباره کربن‌دی‌اکسید خونش نرمال شود. خداجان! مرسی که ما را جوری خلق کردی که همیشه co2 خونمان روی همان ۳۵ تا ۴۵ تنظیم شده و هی بی‌خبر و بیخودی این مولکول سه اتمی توی خونمان، بازی‌اش نمی‌گیرد و بالا و پایین نمی‌رود. خدایا مرسی که برای همین نفس‌کشیدنمان نیازی به ماسک اکسیژن نداریم. مرسی که دکمه‌های لباسمان را خودمان می‌توانیم ببندیم. ممنون که می‌توانیم پله‌های خانه را یکی در میان و دو تا دوتا بپریم و بالا برویم. خدایا ممنون که اعصاب مغزمان حال و حوصله دارند به ماهیچه‌های دست و پایمان فرمان بدهند و این طفلکی‌ها هم فرمان پذیر‌های خوبی هستند و به بهترین شکل ممکن کارمان را راه می‌اندازند. خدایا ممنون که معده‌ و روده‌مان خودشان، خودشان را تمیز می‌کنند و ما نیازی به سرم شست و شو نداریم. خدایا ممنون که وقتی لقمه‌ی نان پنیر صبحانه را می‌‌خوریم، بدون اینکه فکر کنیم اول لقمه خودش می‌رود آن ته دهان که دندانهای آسیاب کارشان را بکنند و بعد نوبت دندانهای جلویی می‌شود که اگر قرار بود این سیکل برعکس باشد چه چیز بی‌ریختی می‌شد!


?️دیروز وقتی آمدم توی بخش یک تسبیح تربت برداشتم و اول شروع کردم به نثار صلوات برای آن والا حضرات جهت شفای مرضی و مرضات! اما کمی که گذشت و این بیماران را دیدم، ناخودآگاه ذکر از صلوات چرخید و رفت قفل شد روی استغفار. استغفرالله ربّی و اتوب الیه... خدایا ببخش مرا به خاطر همه غرغرها و نق‌زدن‌های بیخودی‌ام. ببخش به خاطر این فراموشکاری‌‌های دائمی‌ام. ببخش که هیچ‌وقت بنده‌ی درست و درمونی برات نشدم. ببخش به خاطر اینکه کور بودم و هستم و اصلا جوری غرق نعمتم کردی که از اول تولدم هنوز حتی یاد نگرفتم چجوری نعمت‌هاتو ببینم که بعد بخوام بابتشون ازت تشکر کنم. تو ببخش منو به خاطر همه پررویی‌ها و طلبکاری‌هام. ببخش و بگذر و نبین...

سلامتیخداکرونا
۳
۰
یک دانشجو
یک دانشجو
نوشته‌های یک دانشجوی علاقه‌مند به نویسندگی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید