ویرگول
ورودثبت نام
یک دانشجو
یک دانشجونوشته‌های یک دانشجوی علاقه‌مند به نویسندگی
یک دانشجو
یک دانشجو
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

ارباب خوبم ماه عزاتو عشقه...

حالا که کم کم داره سفره ی محرم و صفر امسال هم جمع میشه و میره تا یه سالِ دیگه- ببینیم زنده ایم یا نه تا بتونیم دوباره توی هوای هیئت ها نفس بکشیم- حیفم اومد چندجمله ای رو درباره ی این «منحصر به فردترین» محرم و صفر هرسال نگم و ننویسم. چندسالی میشه که دهه اول های ما گره خورده به نام قشنگ انصارالحسین(ع). اونقدری تعلق خاطر به این جمع دوست داشتنی دارم که همیشه حتی سه شنبه شب های هیات هفتگی هیات میثاق با شهدای دانشگاهمون هم به یاد همه ی اون خاطرات و لحظات قشنگی که در هیات انصار برام رقم خورده، بوده و هستم. به خاطر همینه هرطور که باشه دهه اول ها باید خودم رو برسونم به این شهر و یجورایی یه وقتایی میاد که دلمون تنگ میشه برای نشستن روی فرش هیات انصار.

بعد از اینکه دلهره هامون برای برگزار شدن یا نشدن مراسمات محرم با مصوبه ستاد کرونا برطرف شد؛ رفتم و با رفقای هیات صحبت کردم برای اجرایی کردن اون ایده ایی که از یک سال قبل توی ذهنم بود. خیلی دلم میخواست توی این هیاتی که اسمش مزین به نام انصارالحسین(ع) هست، از انصارالحسین(ع) بگم. آرزوم بود همه ی اون عزادارایی که شبای محرم میان و پای سفره ی بابرکت این آقایانِ باکرامت، می شینند، برای یک بار هم که شده اسمشون رو بشنوند. دوست دارم تشکر کنم اول از خودانصارالحسین(ع) که بهم این اجازه رو دادن اسامی مقدسشون رو بر زبان بیارم و بعد هم از خدام عزیز هیات انصارالحسین(ع) که با این پیشنهاد با روی باز موافقت کردند. خدا توفیق داد و شهدای کربلا هم اجازه دادند: شب های محرم، هر شب به مدت ده دقیقه قبل از منبر یکی از اصحاب سیدالشهدا(ع) رو در هیات معرفی کردم.

نمیشه دهه اول بیاد و پای منبر حاج آقای حسین پور بشینید، و بعد احساس خسران بکنید از گذشتن اوقات و ثانیه ها. «راز نگاه حسین» اونقدری کاربردی بود که مطمئنا به کار بستن اون حرف ها و صحبت ها، میتونه خیلی از مسائل و مشکلات این روزهای زندگیمون رو حل کنه. خدا رو شکر که دهه اول امسال هم پای روضه های آقا روح اله نشستیم و گریه کردیم. و این بهترین حس و حاله برای مایی که از نوجوونی با روضه های آقای روح اله بزرگ شدیم و قد کشیدیم... حالا دیگه باید باهم زیر لب زمزمه کنیم و از آقا بخوایم که:« بذار حالا حالا، نوکر شما باشم» و هیچ وقت هم یادمون نمیره این تک مصرعی که به طرز خارق العاده ای به عمق جانمون نفوذ کرد: تو ته گودال رفتی من شدم بالانشین...

بعد از هیات انصار، نوکری برای اصحاب سیدالشهدا به مدت 9 شب دیگه در دهه دوم در آستان مقدس شهیدان سبزوار تمدید شد. یادمون نمیره اون شب های رویایی رو که در کنار شهدا نشستیم و مهمون اون ها بودیم. وقتی هرشب به به هشت شهید دشت نینوا سلام دادیم. خدا رو شکر بابت همه ی این حس و حال های قشنگ. حس و حال هایی که هدیه ی خود شهدا بودن به مهمون هاشون.

به شخصه دلچسب ترین چیزی که محرم امسال برام اتفاق افتاد، لحظات دلنشینی بود که در کنار دوستان در طرح «کوچه به کوچه با روضه های حسین» تجربه و احساس کردم. وقتی با روح اله غیاثی و برادران شمس آبادی و حسن جانِ باشتنی، عصرهای دهه اول، محله به محله می رفتیم و روضه های اربابمون رو در کوچه ها و محله های شهرمون برپا می کردیم. این روضه های خانگی، حس و حالی بود که امسال عجیب به دلم نشست. خدا قوتی جانانه به روح اله غیاثی عزیز که مردونه پای کار بود و دوستان آستان که حضورشون مثل همیشه باعث نظم و هماهنگی و کیفیت بی نظیر این طرح شد.

خلاصه که کرونا، امسال باعث شد چراغ روضه های آقاجانمون روشن تر از هر سال دیگه ای باشه. حسین! ما از خدامونه! الهی که چراغ روضه هات روشن باشه. آقاجان قسمت میدم، قسمت میدم به عمروبن جناده 11 ساله که ندای امیری حسین و نعم الامیرش هنوز ذکر لب هامونه،قسمت میدم به شهید غدیری کربلا عبدالرحمن بن عبدرب، قسمت میدم به سرحلقه ی عشاق درگاهت عابس بن شبیب، قسمت میدم به بشیر و سوید و سالم ... دست ما رو رها نکن آقا!

محرمامام حسینکربلاسبزوارحال خوبتو با من تقسیم کن
۹
۰
یک دانشجو
یک دانشجو
نوشته‌های یک دانشجوی علاقه‌مند به نویسندگی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید