بعضی وقت ها از روی تنهایی به آدم های اشتباهی زنگ می زنم و همین طور حرف می زنم و هر چه دارم رو با اونها در میان می گذارم ...با حرف زدن با این آدم های اشتباهی احساس درماندگی و بی ارزشی بهم دست میده ...احساس اینکه تو هر قدر به اوج برسی با ز هم همان آدم اشتباهی می تواند تو را با طعنه ها و شوخی های مسخره تحقیر کند ...باید اطرافمان را از آدم های اشتباهی خالی کنیم به قیمت تنها ماندن ...به قیمت هر چیز دیگری....آدم های اشتباهی مغز تو را می خورند و کاری می کنند که تو ساعت ها به حماقتشان فکر کنی و تو را درگیر می کنند...بدترین حالت ممکن آن است که این آدم های اشتباهی یکی از عزیزترین کسانت باشند ....خیلی احساس تنهایی می کنم ...حس می کنم اگر کسی از موهبت های زندگی من آشنا شود و نگاه خدا رو به من ببیند دشمنم می شود و با زبان برنده آنچنان بر من می تازد که کیف این نعمت رو از زیر زبانم بیرون بکشد.....حتی اگر در پس این نعمت رنج هایی کشیده باشی که آنها تحمل کشیدن یک دقیقه رنج تو را ندارند...
می خواهم در سکوت به اوج برسم دیگر نیازی ندارم کسی مرا تایید کند تا پیشرفت کنم خودم پشت و پناه خودم در لحظه ی تلاش می شوم...
نزدیکانی که فکر می کنند من تشنه ی توجه آنان برای پیشرفتم سخت در اشتباهند ...تا اینجای کار به خاطر نبود آنها پیشرفت کردم و خودم رو به خدا سپردم که در لحظه ای که تنگ نظران با زخم زبان مانع از رشد من می شوند و با زبان تیز و برنده می خواهند مرا از پا دراورند ..به من نیرویی عطا کند فراتر از نیروهای منفی انها...
شاید در قسمت های بعد سرگذشتم را براتون بازگو کردم ....می گویم شاید چون تردید دارم ...