یه زمانی خیلی کم حرف بودم ولی همان تعداد حرف اندکی را که می زدم دلی می زدم و ترس کم تری از قضاوت شدن داشتم ...یه جورایی احساسم زود تر به حرف می آمد تا زبانم ...الآنم زیاد اینطور رفتار می کنم ولی اون موقع ترسم از قضاوت کم تر بود ...الان ترس دارم ولی بازم نمی تونم احساسم رو ساکت کنم:)....در هر صورت احساسم برنده است...و جام زرینش را در همه ی مواقع بالا برده است...
اخیرا سعی کردم تجربه رو چاشنی احساس کنم تا به مرور ضربات هولناک کم تر وارد شود ...ولی شاید باورتان نشود تجربه هم در مواقع کمی نتوانسته حریف احساسم شود...چیز عجیبی است!!!نه!!!
احساسات لزوما خوب نیستند !!
پس فکر نکنید می خواهم خودم رو ماورایی تصور کنم ..
یه وقتایی از روی هجمه ای از احساساتی که درونم بود دل کسی رو شکستم ...ولی دوباره بعد اون واقعه همون احساسات من رو به عذر خواهی وادار کرد...
قبول ندارم که احساس خلاف عقل عمل می کنم...احساس هم سو با عقل هست...
کسی رو می شناسم که ضربات هولناک(بر گرفته از سخن یک شخص کمدی)بر من وارد کرد. حدود دوسال جلوی احساسم را گرفتم و با تجربه پیش اومدم که بعد از فرصت های متوالی که بهش دادم و سواستفاده کرد دیگه بهش فرصت ندم ....یه جورایی در مقابلش خودم رو بی حس می گرفتم که دیگه رفتار و حرفاش رو من اثر نگذاره....گذشت و گذشت بعد از دو سال با حالت درماندگی تعریف می کرد که من فلان چیز رو ندارم و لازمش دارم ...کاش کسی برای روز تولد فلان چیز رو برایم می خرید....اون لحظه قلبم از درماندگی اش تیر کشید ...
که چه؟که کسی که تو را بیچاره کرد زمانی و اگه بهش اجازه می دادی به کارش ادامه می داد.. الان دوباره به دل تو راه یافت....قشنگ بود نه؟
ولی چند روزه که بیش تر به این اتفاق نگاه می کنم..فهمیدم وقتی اون طرف تونست به قلب من راه پیدا کنه که من او را با تمام خصوصیاتش پذیرفته بودم...یعنی یه زمانی جوری رفتار می کرد که من در صورتی می توانستم کنار او بشینم که قبلش به خودم می گفتم که این شخص یه بیمار روانی است و به خودم می گفتم اگه تو یه دیوونه کاری کنه تو اذیت بشی ناراحت میشی ..نه..چون او عقلش درست کار نمی کنه..این شخص هم مثل همونه...ولی کم کم که گذشت خیلی چیزایی دیدم که در رفتار او موثر بود..کم کم درکش کردم ...گفتم او در این شرایط بزرگ شده و سپس اونو پذیرفتم ....
ولی بعد از همه ی اینها من رفتار خودم رو توجیه نمی کنم که با او مثل اوایل رفتار کنم...باید تجربه رو مثل نهال کوچکی که نیاز به رسیدگی مداوم دارد برای خودم نگه دارم...
اینجا بود که فهمیدم تجربه هم بعضی مواقع در مقابل احساس شکست می خورد ...
این رو هم بگم که نوشته هام در ویرگول بیش تر دلی هست و چیزهایی که دغدغم بوده رو به زبان میارم..