بعد از گشت و گذرهای بسیار، این کتاب را خواندن و آن استاد را دیدن، بالاخره دل یک دله میکنی و مینویسی ۱۲۱۸. برای کسی که از رشتهی کارشناسیاش دلکنده، دوازدههجده فقط یک کد رشته تحصیلی در مقطع کارشناسیارشد نیست. فلسفه علم میشود دستِ بالای دست. میشود آن غایتالقصویای که عشق جوانیات را به هوس آن رها کردی. پس امید بسیاری به آن میبندی. یا حتی اگر از رشتهی کارشناسیات دل خوشی نداشتی، فلسفه علم میشود آن یک جفت کفش مُطلایی که قرار است تمام راههای نرفتهات را با آن بروی و حسابی خاطره بسازی. پس اینبار نیز به آن امید میبندی.
پس از مدتی میشوی دانشجوی ترم یک ارشد و کشیدهی اول را آنجایی میخوری که میگویند:« خب! شروع میکنیم؛ این لینک کلاس الف در سامانه کلاسهای مجازی شریف، این لینک کلاس ب و...» گزینهی Guest را میزنی. وارد میشوی و اینچنین چند روزی خودت را مهمان سفرهی مجازی دانشگاه میدانی. اما طولی نمیکشد که امتحانات و مقالات پایانترم سر میرسند و خبر میدهند که مهمانی تمام شده و باید خودت را با ارزیابیهای گوناگون محک بزنی. آموختههای مجازیات را با مطالعات گوشه و کنارت گره میزنی و میفرستی برای استاد با این امید که بالاخره روزی بیواسطه درس پس بدهی.
اگر زمین و زمان بگذارد و پایت به دانشگاه برسد، کشیدهی دوم را از ساختمان گروه دریافت میکنی. ساختمانی که این روزها به صورت بایپروداکت آسیب دیده و احساسات زیادی را برانگیخته کرده است. جاییکه اگرچه ایدهآلمان نبود، اما خب خاطراتمان را در آن، جا گذاشتیم. غرهایمان را بر سرش میزدیم و روزی نبود که از پرت بودن و کوچک بودن و قدیمی بودنش حرف نزنیم. اما خب از خیرهشدن به صفحهی مانیتور که بهتر بود. لااقل در لابیاش مینشتی و قهوهات را که از دور دستها خریده بودی، میخوردی. بالاخره ساختمان گروه، مثل خیلی چیزهای دیگر، هتل نیست که هر وقت خدماتش خوب نبود راضی به خرابیاش باشی!
کشیدهی آخر را از جامعهی علمی و غیرعلمی دریافت میکنی. جامعهی غیر علمی که قربانش بروم برای اینکه سکتهی خفیف نزند که چرا شریف رشتهی علوم انسانی دارد، با سکوتمان خوشحالشان میکنیم و رد میشویم. جامعهی علمی هم توفیر چندان نمیکند. نه فلسفه خواندهها در زمرهی خودشان محسوبت میکنند و نه علمخواندهها تو را از دارودستهشان میدانند. هرچند این برزخ را هم هرکس به سبک خودش پر میکند.
در آخر، به سرعت چشم برهم گذاشتنی دورهی تحصیلیات تمام میشود و بهرغم تمام سختیها میبینی که اتفاقا از اینکه مسیرت را از هزاران راه مشابه، اینگونه جدا کردی راضی هستی چراکه در این برهوت بیمعنایی، کُنجی را یافتهای تا در آن دمی به فکر، امید داشته باشی. فلسفه علم هرچند از دور فریبنده و در میانه تراژیک است اما از نزدیک ضروریست و از پی همین ضرورت است که همچنان آن را زندگی میکنیم.