هنوز سواد خواندن و نوشتن نداشتم که مرا به مراسم اعجابانگیزِ روز نجوم بُرد. کودکی نو پا که حالا پایش به آستانهی آسمانها باز شده بود. از سَرِ همین ماجراها هم شد که وقتی کلاس اول ازمان میپرسیدند "میخواهید چه کاره شوید؟"، بر خلاف دکتر و مهندسهای کلاس، با دندانهای یک خط در میان، بلغور میکردم "اخترشناس".
بزرگتر شدم، اوایل نوجوانی، عصر یکی از روزهای تابستانی که با همسن و سالهایم سرخوشانه مشغول رد و بدل کردن بیهودهجات بودیم، صدایم زد. از سر کار برگشته بود و خسته و هیجانزده گفت که در صندوق ماشین چیزی برایم دارد. به پارکینگ رفت و همزمان وِلولهای به جانم افتاد. روی انگشتهای پایم راه میرفتم. با سرعت نور خودم را به خانه رساندم. دیدم دلم طاقت نمیآورد تا در آنجا به انتظار بنشینم. دویدم به سمت پارکینگ. در راه، مسیرمان به هم تلاقی خورد. چشمم به چشمانش افتاد و سپس نگاهم در دستانش خشک شد. تنها کسی که اخترشناس گفتن یک بچهی اول دبستانی را باور کرده بود، برایش ابزار کارش را خریده بود! بله؛ پدرم برایم تلسکوپ خریده بود. آنهم نه از این معمولیهای سفید، با لولههای بلند و کمقطر که آن روزها بیشتر یافت میشد. از آن خوبهایش را خریده بود. تلسکوپ کنترلی با بدنهی سورمهای رنگ و دهانهی نسبتا قطور که جفتمان بلد نبودیم سازوکارش چیست. فقط از دیدنش حظ میبردیم. قرار شد روز نجومِ بعدیای که میرویم، تلسکوپ را هم ببریم و از چهار نفر بپرسیم که سیستماش چگونه است، ولی هیچ وقت نرفتیم!

من تازه بساط عیشم جور شده بود. آسمان خیالم بدون هیچ آلودگیِ نوری آمادهی رصد با فوق پیشرفتهترین تلسکوپ خانهمان بود. پس چه نیازی به بَزَکدوزَکِ کارشناسان داشتم! خودم رصد میکردم. خودم مشاهدات رصدیام را یادداشت میکردم. خودم به زور ماه را شکار میکردم و از عظمتش قالب تهی میکردم. خلاصه که انگار میکردم که راهبر یکی از پروژههای اصلی ادارهی کل ملی هوانوردی و فضا(NASA) هستم و با جدیت تمام مشغول بودم. هر جا میرفتم تلسکوپم را هم زیر بغلم میزدم و نتیجهی تحقیقاتم را با دیگران به اشتراک میگذاشتم!

کار داشت اوج پیدا میکرد تا جایی که در نقشِ تحقیق و توسعه سازمان فرو رفته بودم و درگیر حیات فرازمینیها شده بودم که مادرم ترمزم را کشید و بار دیگر مرا با درس و مشقهایم آشتی داد. بعد از آن دیگر به ندرت درگیر نجوم شدم اما دلباختهی فیزیک چرا. البته از آنجایی که شرح سرنوشت این دلباختگی خودش هزارویکشب است، فعلا از آن میگذرم.
الان دقیقا ۲۹ سال و ۹ ماه دارم و هنوز اخترشناس نشدم. اما بهانهی نوشتن این متن آن است که به یک تور رصدی آمدیم و تمام خاطرات و اشتیاق آن سالها پیش چشمانم حاضر است. پدر و دختری را میبینم که دوتایی در تور ثبتنام کردهاند. دختر، همسن و سال من میزند و پدر هم گَرد نقرهای روی موهایش نشسته؛ مثل او.
خودم با دخترم و همسرم آمدیم و آنها پدر-دختری زحل را رصد کردند.
من اما تنها اینجا نشستهام.
تو کجایی؟
از پنج سال پیش که ناگهان ستاره شدی و به آسمان رفتی تا کنون ندیدمت. تا جایی که به خاطر دارم نامات سهیل نبود...