
مردم میگویند تمشک هم میوه ای ست مثل میوه های دیگر، اما من که مزه ی تمشک های وحشی پدر را چشیده ام جور دیگری فکر میکنم؛ مزه ها را ولی نمی شود توضیح داد ... باید چشیده باشی تا بفهمی چه می گویم
مردم گاهی می گویند اگر تمشک های پدر خوشمزه بود لااقل برای خودش یک دکان می خرید، نه اینکه توی خیابان تمشک هایش را مجانی به مردم بدهد، مردم می گویند آدم چیزهای ارزشمند را مجانی به کسی نمی دهد، بعد تمشک هایی را که پدر مجانی بهشان داده را روی زمین میریزند و می روند رد کارشان...
پدر جنگل را بلد است، کوه را می فهمد و ما را روی درخت و صخره ها بزرگ کرده است، پدر راه های عجیب و غریب جنگل و کوهستان را ارام ارام به ما یاد میدهد، برای من از کوهستان سنگ های صیغلی رنگی، از جنگل تیغ جوجه تیغی و ریواس تازه و از کنار دریا گوش ماهی های زیبا می آورد، او برایم اسباب بازی نمی خرد، جوجه های کوچک و سنجاقک ها را راضی می کند با من بازی کنند، برف که می آید یک کاسه را پر از برف می کند ، رویش را مربای تمشک میریزد و همراه ما می خورد
پدرم دستان بلندی دارد، دست که می اندازد می تواند ماه را بگیرد و بیاورد پایین، پدرم باد ها را بلند می کند و بادبادک های به گل نشسته ی بچه ها را به پرواز در می آورد، پدرم یک دنیا گل است که هر جا می رود ریشه میکند و گل می دهد و آنجا را بهار می کند...
دستان پدرم پر از تیغ های وحشی ست، بدن پدرم همیشه ی خدا زخم و صورتش همیشه ی خدا آفتاب سوخته است
پدرم روز ها و شب ها پیاده راه می رود و توی آسمان ستاره می پاشد، یک کیف کهنه دارد که مدام وصله میزند، زیر آسمان که می خوابد کیفش را می گذارد زیر سرش و وقتی که خوابش میبرد دریا توی دلش موج می زند و موج می زند و موج می زند
من گاهی روی تابی که با دستان خودش درست کرده بود مینشینم و تاب که می خورم، وقتی آفتاب ملافه اش را روی من می کشد و برمیدارد، بوی تمشک های جادویی کوهستان را حس میکنم که می آیند و مرا در آغوش می گیرند
من از موش ها نمی ترسم و با اسب ها رفیقم...
من روزی در دامن طبیعت متولد شده ام و روزی در دامن طبیعت خواهم خفت، تنها از مردمی میترسم که تمشک های بی زبان پدر را له میکنند؛ من تنها از انسان، از این موجود دو پای عجیب ، هراس دارم...