
پدرم تمشک فروش بود، کارش این بود که برود توی جنگل تمشک هایی را که در رمز آلود ترین نقاط روئیده بودند پیدا کند و بعد توی سبد بریزد و از کوه بیاید پایین، وقتی سبد به دوش در حال عبور بود، گاهی چشم رهگذری به او می افتاد و می پرسید: آقا تمشک ها چند؟
پدرم روی تمشک هایش قیمت نمی گذاشت، تمشک های پدر با آن مزه ی اسرار آمیز و بوی بهشتی که میداد قیمت نداشت ، پس پدر تمشک ها را مجانی می داد
مردم گاهی برایش عوض تمشک ها چیزی می آوردند و گاهی هیچ نمی آوردند، پدر اهمیت نمی داد، پدر ثروتمند بود.
گاهی توی مشت کودکی یک مشت تمشک می ریخت و میگفت:"این تمشک ها شعر است." کودک نمی فهمید یعنی چه، تمشک ها را می خورد و دنبال بازی اش می رفت ؛ مزه ی تمشک ها زیر زبانش می ماند و وقتی برمی گشت، پدرم دیگر نبود...