
حس میکنم تمام زندگی ام درون یک زندان گذشته است ... وقتی درون یک زندان به دنیا می آیی هرگز احساس زندانی بودن نمی کنی! نه تا وقتی که یکبار پایت را بیرون بگذاری و ببینی دنیای بیرون چهره ی دیگری دارد ، من همیشه در زندان کوچک خودم احساس راحتی زیادی کرده ام ... حتی هربار که قدم بیرون نهاده ام به سرعت برگشته ام داخل همین زندان!
این چهار دیواری شیشه ای ...بزرگ بود و شیشه های ضدگلوله داشت ... بیرون پر بود از اتفاقات زشت ، آدم های دورو ، چهره های عبوس ، آب نبات های دروغین ! اما من روزی فهمیدم که هیچ نمی دانم ... و جنس نادانسته های من از آن چیزهایی نبود که می شود از داخل کتاب ها آموخت ، من به ناگاه فهمیدم که هیچ وقت تا به حال یک انسان معتاد را از نزدیک ندیده ام ... نمی دانم گرسنگی چه چهره ای دارد ، نمی دانم فقر واقعی چه شکلی ست ، نمی دانم با کدام مردم زندگی می کنم
حالا دیگر هیچ جا خانه ی من نیست ، جسم من درون این قلعه مانده است و روحم بالای این سرزمین پهناور پرواز میکند ، سرزمینی که مردمان فریب خورده اش تا پشت دیوار های قلعه کوچ کرده اند و هیچ ندارند ...
دیگر نمی شود از این قلعه بیرون رفت و دیگر حتی نمی شود شب ها راحت خوابید ...
صدای گریه ی مردی از بیرون می آید ... مردی که نمی شناسم اش اما یقینا چیزی را دفن می کند ... خاک را با دستانش می کند و چیزی را درون گودال هل می دهد ...چیزی که هنوز نمی دانم چیست؟!