
ما روزانه شش هزار لیتر آب نهان مصرف می کنیم و یازده هزار و دویست لیتر هوا تنفس می کنیم و توی بدن هر کدوم مون اونقدر کربن هست که میشه باهاش 900 تا مداد سیاه ساخت.
آیا ما واقعا ارزش زنده موندن داریم؟ یا بهتره تبدیل به 900 تا مداد بشیم برای بچه هایی که مداد ندارن ؟ و به جای ابی که مصرف میکنیم بهتره یه باغ رو آب بدن؟
مرگ ما میتونه برای این دنیا مفید تر باشه یا زنده بودنمون؟ فکر میکنی اصلا بتونیم از پس یک مردن خوب بر بیایم ؟
چقدر باید تلاش کنیم تا بتونیم به اندازه ی یک درخت مفید باشیم که هر روز برای این زمین متواضعانه اکسیژن تولید می کنه ؟
اکثر ما همونقدر که بی دلیل زندگی می کنیم بی دلیل هم میمیریم ... همونقدر که بی فایده زندگی میکنیم بی فایده هم میمیریم ... با این تفاوت که پس از مرگ دیگه قادر نیستیم به چیزی اسیب برسونیم و یا مزاحمتی داشته باشیم
اگر حق انتخاب داشتی که به جای یک ویروس برای چیز مهم تری بمیری ... دوست داشتی برای چه چیزی بمیری ؟
این روز ها بیش تر از هر چیز دیگه ای به این چیز ها فکر می کنم و این سوالات رو از خودم می پرسم و به این فکر میکنم که آیا نسل های قبل از ما که از دنیا رفتن نسبت به ما شایستگی بیشتری برای زندگی کردن نداشتن؟