
هپلی هپو
در مبارزه ی تن به تن تو و زندگی وقتی که یادگرفتی کم کم مشت های زندگی را یکی یکی جواب بدهی ...زمانی میرسد که هیچ کدام برای برنده شدن تلاش نمی کنید ...درد ها عادت می شوند و هدف ها دیگر چندان دلچسب به نظر نمی رسند
دیگر نه تو اهمیت چندانی به زندگی می دهی نه زندگی برای ضربه زدن به تو کار خاصی می کند ...همان عذاب های همیشگی ...
میشوی مثل پرومتئوس...
هر روز صبح ایزد انتقام به سراغت می آید جگرت را تکه تکه می کند و میرود و تو نه به او اهمیت می دهی نه به زنجیر هایی که تو را به کوه بسته اند...
هپلی هپو
زندگی از یک جایی به بعد کش می آید
درست مثل آدامس خرسی ...شکم میدهد تلخ میشود و کم کم صورتی اش کم رنگ و کمرنگ تر
از یک جایی به بعد نه اینکه شب و روز کش بیایند نه
از یک جایی به بعد دیگر شب و روز فرقی ندارند...
برای آن روز تو باید چیزی یا کسی را داشته باشی که به خاطرش زنجیر هایت را پاره کنی ...عذاب های جدید را به جان بخری و زندگی کنی ...