خیلی وقت است این کلمه چهارحرفی ذهنم را کامل اشغال کرده!
آرزو بوی سبزه میدهد؛ چمن هایی که در پارک رفتگرها مشغول نجات آنها از تشنگی هستند...
بوی امید و عشق میدهد که کاش بشود آن استاد سختگیر دوباره نوجوانی شود که چندسالی پیش کنار برادرم میخندید!که کاش بشود عشقم او را هم زنده کند و قلبش چندباری از کوچک بودن مکانش غر بزند!
رمان جدیدی که خوندم من را دعوت کرد به دنیای آرزوهایم که اگر بشود رشته موردعلاقه ام را قبول شوم و عاشق یکی بشوم که عاشقم باشد و بتوانم کاری کنم که فرزندانم یادبگیرند آن پسرکانی که دم مدرسه چشمانشان سوسو میزند برای یافتن دوست دخترهایشان و به آنها میگویند که چه بپوشند و با که راه بروند عاشق نیستند؛ نمونه لیلی و مجنون من و پدرشان شویم و مثالی از زندگی درست...
آرزو مانند امید و کاش هاییست که گاهی میکاریمشان و هیچ نمی روید مثل همان جام زرینی ست که در سختی رشد میکند و مردم محلی فارس این چنین می نامنش:گل بی منت بارون! اما بازهم در معرض انقراض است...
شادی شده آرزوی غیرممکن دلهایمان انگار... بازهم کلمه آرزو همه جا هست انگار!
