در حال گذروندن آخرین روزهای قبل مهاجرتم هستم. دارم میرم یه جای دور، یه جا که شاید دیگه هیچ راه بازگشتی نیست. همه ی دوستان و خانوادم رو دارم این جا میذارم و میرم. خیلی سخته، اگر بخوام بگم الان چه حالی دارم شاید اولین احساسم ترس باشه و بعدی ها غم، دلتنگی، اضطراب، بی حوصلگی و بی قراری باشه. میرم که به آرزوهام برسم. تو یک دانشگاه خوب درس بخونم. بشم اون معلمی که همیشه تو دلم میخواستم. هدفم اینه که قوی و کاردرست بشم کمک کنم راه شاگردامو هموار کنم. میرم یه جا که امن تره تا بتونم رشد کنم. من لایق این فرصت هستم و خوشحالم که به دستش آوردم، اما خب نمیشه همه چیز رو باهم داشت. باید خانواده ام رو، دوستام رو، وابستگی هامو حتی دلبستگی هامو بذارم و برم و این سخت و دردناکه. اما من میخوام با ترسهام قدم بردارم.
